Column: Collector’s Edition, Geldklopperij of niet?

Special editions, collector’s edition of ultimate editions. Noem het hoe je het wilt noemen, maar ik ben er inmiddels klaar mee. Van iedere game krijgen wij inmiddels al de nodige speciale edities en jaarlijks proberen uitgevers en ontwikkelaars steeds verder te gaan. Maar wanneer is deze grens nu bereikt?

Speciale edities van games waren vroeger niet onbekend, op de eerste PlayStation waren er al collector’s editions. Echter bestonden deze edities niet zoals wij ze nu kennen, met beeldjes en speciale objecten die gerelateerd zijn aan de game. De speciale edities die je had, waren vooral gericht op een collectie van alle games binnen het genre of hadden een speciale kleur of map die je erbij kreeg. De prijzen vielen toen ook nog wel mee. Pas vanaf de PlayStation 2 en de Xbox kwamen de eerste collector’s editions. De bovengenoemde edities waren overigens nog steeds niet zo erg als nu. Het waren vooral edities waarbij je een boek kreeg met extra informatie of misschien zelfs een soundtrack. Waar het is misgegaan? Het tijdperk waar downloadable content ging heersen en ook deel ging uitmaken van de collector’s editions. Edities waarbij je, als je de game koopt op een bepaald platform, zelfs exclusieve content krijgt. Een smerig trucje dat puur gericht is op marketing en niet op de belevenis van de consument.

De laatste jaren is het absurd wat we voor onze kiezen krijgen. De collector’s editions zijn zelfs niet meer speciaal genoeg. Een collector’s edition is tegenwoordig niet meer dan de game met een mooi uitbreidingspakket, waarbij je je wagen een nieuw kleurtje kan geven of waarbij je personage een nieuwe rok kan aantrekken. Tegenwoordig hebben de edities allemaal dure namen gekregen en zijn de ‘beloningen’ ook vele malen groter. Tegenwoordig is een editie uitgebreid met mooie extra’s zoals beelden die waarschijnlijk voor een paar euro elders gemaakt worden en sieraden die wij toch niet zullen dragen. De prijzen hiervan zijn torenhoog en dat wij het ervoor willen geven is misschien nog schrikbarender. De prijzen voor deze edities is abnormaal en als consument vinden wij het maar normaal dat wij honderd tot tweehonderd euro betalen voor een game met wat extra’s zoals een beeldje. Een beeldje dat overigens goedkoper online te vinden zal zijn nadat de game in de winkel is komen te liggen. Waar ik misschien nog begrip kan tonen is dat deze extra’s wel mooi zijn. Ook ik ben immers schuldig aan het fenomeen en heb ook paar edities gekocht met extra’s. Toch is dat de laatste jaren afgenomen, vooral omdat de prijzen mij te gortig zijn.

Waar het mij om gaat zijn de absurde edities waarbij je duizenden euro’s voor moet betalen. Wat je ervoor krijgt is dan wel enorm veel. Een aantal games hebben zo’n uitzonderlijke editie, zoals het dit jaar uitgekomen Dying Light. Een editie die 250.000 pond bedroeg, maar je kreeg dan wel onder andere een huis dat anti-zombie was met de nodige entertainment zoals een Xbox One, een dure tv en nog veel meer. Niet alleen dat maakte deze editie zo bijzonder, maar ook andere extra’s zoals vier keer het spel, een cursus free-running en een gigantisch beeld dat de hoogte had van een mens.

De vraag is of de uitgevers en ontwikkelaars niet doordraaien bij het bedenken van dit soort extra’s. Uiteraard, het is een gigantische publicatiestunt en in het geval van Dying Light heeft het ook de nodige media bereikt. Maar in een tijd waarbij iedere uitgegeven euro verantwoord moet worden is het niet handig om dure uitgaven te doen. Dat van Dying Light is misschien wel erg extreem, maar waarom zou je van iedere game een beeldje willen hebben? Misschien moeten wij ons bezig houden met de basis van waar wij vroeger tevreden mee waren: het uitspelen van games.  Wij moeten ons minder druk maken om het materialistische.

Sylvano Witte
Geschreven door
Sylvano heeft in 2008 Undercover-Gaming opgericht wat in 2013 overging in Undercover-Network en nu Play Watch Read is geworden. In zijn vrije tijd is hij te vinden op de Xbox One, PlayStation 4 of de Nintendo Switch. Naast gamen leest hij ook geregeld een boek en is zijn favoriete schrijver Harlan Coben. Ook pakt hij geregeld een film mee in de bioscoop of ligt hij languit op de bank te bingewatchen.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.