Mijn Week in Beeld: Vol gas

Het is verbazingwekkend hoeveel tijd we tegenwoordig doorbrengen met het kijken naar een beeldscherm en hoeveel verschillende dingen we dan zien. De redacteuren van Play Watch Read zien dit echter als een pluspunt en daarom vertelt iedere dinsdag een redacteur iets over zijn of haar week in beeld. Deze week is het de beurt aan Max.

Gas op die lolly

Het zou een druk weekend gaan worden, maar in de rest van de week was er nog wel af en toe wat tijd om een beetje te gamen. De laatste tijd ben ik vrij vaak bezig met OnRush die een paar maanden geleden gratis bij de PS Plus-games zat. Dit is echt zo’n game die even lekker tussendoor wegspeelt. Je hoeft niet meteen uren bezig te zijn, maar kunt toch lekker even ontspannen terwijl je andere motorrijders of monstertrucks een ravijn in duwt, tegen een boom parkeert of noem het maar op. Dat is te zeggen, waarschijnlijk parkeer je je eigen bolide minstens zo vaak op een van deze plekken, maar dat mag de pret niet drukken.

Bingen maar

Mijn vrouw is met mijn dochter naar Peru, waar ik zelf later in april ook heen ga, maar dat betekent dat ik nu even de kans heb om wat achterstanden weg te werken. Dat gaat nog niet heel hard, maar inmiddels heb ik de serie The Umbrella Academy er even doorheen gejast. Heerlijke vreemde serie, en ik hou van vreemd, die wel helaas pas wat later in het seizoen op gang komt. De eerste helft van het seizoen is echt duidelijk meer opbouw, aan het einde van het seizoen gaat het dan volledig los met bijvoorbeeld een tweetal die op een soort Tarantino-achtige wijze met vreemde maskers op jacht gaat naar een van de kinderen van de Umbrella Academy.

Daarnaast ben ik inmiddels begonnen met The Order, ik zie potentie in de serie, maar kan nog niet zeggen of ik deze nu ook echt goed ga vinden. De eerste paar afleveringen zijn in ieder geval wat meer van een soort high school-niveau.

Onderbroekenlol

Gelukkig had ik ook nog tijd om af en toe een film te kijken. Als eerste een film waar ik me bijna voor schaam, maar ik schaam me gelukkig niet zo snel. Isn’t it Romantic staat op Netflix en ik had zin in een film waarbij ik mijn gedachten even uit kon zetten. Nou, dat kan absoluut en dan nog is de film van een behoorlijk laag niveau. Af en toe zit er echt wel een grappig moment in de film, maar om nou te zeggen dat ik hier van heb kunnen genieten… nee!

Verder heb ik ook eindelijk Deadpool 2 gezien. Ik geef toe, ik was een beetje laat op het feestje van deze. Deadpool staat natuurlijk gewoon garant voor onderbroekenlol en dat is ook bij deze tweede niet anders. Toch mist het tweede deel een beetje de humor van de eerste film, maar ergens is dat ook logisch. Ga er maar aan staan om na een eerste film die zo’n beetje alle gebaande paden al brak, een tweede film te maken die de humor en gekkigheid van dat eerste deel evenaart. Al met al heb ik echter genoeg gehad om flink van te genieten.

En toen kwam het weekend

Weekenden zijn gemaakt om lekker te genieten. Een biertje in de hand, voetjes omhoog, ontspannen geluid van vogeltjes terwijl je in de tuin zit te genieten. Nou ja, weekenden waarin ik niet in 48 uur een film ga maken, zijn soms wel eens zo. Afgelopen weekend was een heel ander verhaal. Op vrijdagavond begon het met het horen van de verplichte elementen waar onze film aan moest voldoen. Daarna als de wiedeweerga terug naar mijn huis, waar met een bescheiden team het scenario werd bedacht en vervolgens door mij uitgewerkt. Daarna de zogeheten decoupage, waarin het scenario in shots wordt opgedeeld, zodat de cameraman weet waar hij wat en vanuit welke hoeken moet gaan opnemen en natuurlijk het maken van een planning van hoe de zaterdag moet worden ingedeeld. Slapen op die dag is een utopie, en is dus ook niet echt gelukt.

De zaterdag staat volledig in het teken van het filmen. We hadden het onszelf niet makkelijk gemaakt, want we hadden drie verschillende locaties waar tussen wij ons moesten verplaatsen. Lastig was ook dat een aantal onderdelen van de film buiten werden opgenomen, en buiten betekent openbaar. Regelmatig stopten fietsers en automobilisten midden in ons beeld, dus dat was een flinke uitdaging. Na een lange dag keihard werken met een geweldig leuke ploeg, mocht het eindresultaat er zijn. We waren gewrapt zoals dat heet, maar dan is het voor mij nog niet voorbij.

Volle bak door naar de editor in Amsterdam, een slordige 100 kilometer rijden. De editor, cameraman en geluidsman hebben hier het meest te doen, maar ik ben te betrokken om echt te kunnen slapen. Heel even mijn oogjes sluiten was wel nodig, maar echt slapen deed ik niet. Na een hele nacht en dag hard zwoegen, werd het tijd om te gaan inleveren. Helaas sloeg de renderer vast, alle speling die ik had om op tijd in te leveren verdween als sneeuw voor de zon en je voelt gewoon de tijd wegtikken. Na echt veel te lange tijd, was toch eindelijk een versie klaar die ik kon gaan inleveren. Af en toe een paar kilometer per uur te hard gereden, want 110 kilometer is stiekem heel ver als je haast hebt. Op de valreep waren we nog op tijd met inleveren en nu is het afwachten wat de jury ervan gaat zeggen.

Geschreven door:
Max Davidse werd opgevoed met de films van Herbie, Lassie en zo'n beetje het gehele oevre van Bud Spencer en Terrence Hill, toen hij op zichzelf ging wonen kwamen daar heel wat films bij. Inmiddels kijkt hij bijna alles wat los en vast zit, en speelt hij ook regelmatig games op zijn PS4 of Xbox One S.

reageer

Je e-mailadres wordt niet openbaar gemaakt. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.