Recensie: Crash Bandicoot – It’s About Time

Summary
Crash Bandicoot 4: It’s About Time gaat verder waar het 22 jaar geleden gebleven was en het voelt alsof de franchise nooit weg is geweest. De game speelt als vanouds, ondanks een aantal vernieuwingen (die voor een deel ook nog eens optioneel zijn). Ook zonder nostalgie is dit een heerlijke game die je behoorlijk uitdaagt, maar pas echt moeilijk wordt als je jezelf uitdaagt. Eigenlijk komt het erop neer dat elke platformerliefhebber deze game aan te raden is.
8

Dat werd tijd ook!

Crash Bandicoot is terug, en hoe! Na een sabbatical van 22 jaar is de door velen geliefde Tasmaanse buideldas terug met een gloednieuwe platformer. Nou is er natuurlijk meteen de vrees dat deze game teert op nostalgie, maar gelukkig doet het dat absoluut niet. Het is met recht een waardig vervolg dat vertrouwd voelt, maar daarnaast ook nieuwe dingen durft te doen, die dan weer voelen alsof ze altijd al onderdeel van de franchise zijn geweest. Het is een heerlijke, uitdagende, kleurrijke game vol verrassingen – zoals het hoort. O ja, voor wie helemaal terug naar de jaren 90 wil is er een modus waarmee je aantal vernieuwing kan beschouwen als nooit uitgevonden.

Personages en maskers

De nieuwe speelbare personages kun je niet als niet bestaan beschouwen en dat is maar goed ook, want zij brengen een welkome afwisseling naar de game met hun unieke speelstijlen. Naast Crash en Coco, kun je nu ook spelen als Dingodile, Tawna en Cortex. Zij hebben respectievelijk een soort stofzuiger, werphaak en laserpistool tot hun beschikking. In de speciaal voor hen ontworpen levels moet je dus op een hele andere manier spelen en gebruik maken van hun unieke krachten en zwaktes. Deze personages kom je gaandeweg tegen waarna je op een zijpad bepaalde levels met een van hen kan spelen.

Naast nieuwe personages zijn er ook nog nieuwe power-ups, in de vorm van maskers. In het verhaal kom je vier maskers tegen die elk hun eigen kracht hebben, zoals het tijdelijk vertragen van alles om je heen of het omdraaien van de zwaartekracht. Met name die twee zijn erg leuke gameplay elementen die op een goede manier in worden gezet. Het masker waarbij je als ware in een tol verandert (waarmee je onder andere hoog en ver kan springen) is veruit de minst leuke. Daarmee kan je nog amper stil op dezelfde plek blijven staan en het maakt Crash een stuk minder makkelijk bestuurbaar. Daarbij zorgt dat masker in veel mindere mate voor leuke, verrassende gameplay zoals de andere maskers dat doen.

Heb je even?

Wie het spel volledig wil uitspelen is wel flink wat uurtjes zoet, want er valt zoveel te verzamelen dat je een level minstens twee of drie keer over moet doen – die tientallen keren dat je afgaat in een poging niet meegerekend. Je moet namelijk een bepaald aantal van de fictieve Wumpa-vruchten, de edelsteen en de videoband vinden, je moet alle kistjes kapotmaken en je moet in minder dan drie poging de eindstreep halen. Die vruchten zijn prima te doen en de edelsteen vereist vooral oplettendheid, maar de overige doelen zijn aanzienlijk pittiger.

De videoband vinden is niet lastig, want die ligt altijd opzichtig midden op je pad, maar de crux is dat je niet één keer af mag gaan voor dat je dat punt bereikt – ook niet als de videoband pas ergens halverwege of richting het einde ligt. Mocht het je allemaal wel lukken, dan krijg je er een erg leuke uitdaging bij. De videobanden (flashback tapes in de game) geven je toegang tot 2D-platformer levels die voornamelijk uit kisten bestaan. Een foute of verkeerd getimede sprong en je valt in de afgrond. Deze levels zijn erg leuk om te spelen en hebben een heel groot “ah, nog een poging”-gehalte, waarna je vervolgens nog een uur lang probeert het einde te bereiken.

Laat je niet kisten!

Iedereen die vroeger wel eens Crash Bandicoot heeft gespeeld, kent ze wel: de kistjes. Je sloopt ze door er bovenop te springen of door er een aanval tegenaan te doen. In de meeste gevallen spring je en kun je zo door stuiteren naar de volgende kist. Er is echter een aantal varianten, waaronder de “normale” kist (met of zonder inhoud in de vorm van Wumpa’s), de TNT-kist (die na aanraking drie seconden aftelt en ontploft) en de kist waarmee je veel hoger kan springen. Wie alle kisten wil kapotmaken moet dus van goede huize komen. Je moet goed opletten om geen kist te missen, maar daarnaast maakt het slopen van de ene kist het bereiken van de volgende onmogelijk, bijvoorbeeld. Volgorde, timing en vaardigheden zijn essentieel.

Minder dan drie keer in een level afgaan klinkt misschien niet uitdagend, maar dat valt toch wel vies tegen. De levels zijn ook moeilijk genoeg als je niet meer kisten kapot maakt dan noodzakelijk. Daarbij zijn de levels ook erg lang en bevatten ze veel afwisseling. Pure platformactie wordt bijvoorbeeld regelmatig afgewisseld met een stuk waarbij je over rails glijdt en alles moet ontwijken door te springen, onder de rails te gaan hangen of naar links of rechts te gaan hangen. Zeker dat soort onderdelen waarbij je zelf geen controle hebt over je snelheid zijn lastig om in een keer goed te doen. Oefening baart kunst, ja, maar als je voor de 100% gaat kun je niet meer naar hartelust blijven proberen.

Kantjes eraf lopen

Hoewel Crash Bandicoot 4: It’s About Time zeker een pittige game kan zijn, is het ook zeker geschikt voor de speler die nét iets minder geduld of vaardigheid heeft. Je mag namelijk oneindig vaak afgaan in een level (er wordt wel een teller bijgehouden) en hoe vaker je afgaat, hoe meer hulp je krijgt. Zo verschijnen er dan extra checkpoints zodat je de level in kleinere brokjes kan halen en krijg je een Aku Aku-schild waardoor je een keer schade kan incasseren zonder af te gaan. Daarbij is het je vrije keus om wel of niet alle kisten kapot te maken. Dat doet deze game heel goed, want de echte platformfanaat is er van nature op gebrand om geen kist of Wumpa te missen, maar wie het zichzelf wat makkelijker wil maken kan dat overslaan en heeft dan nog steeds genoeg uitdaging.

Michael Wenting
Written by
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.