Recensie: Hilary Mantel – De geest geven

Samenvatting
De geest geven is een ongewoon boek van een ongewone vrouw die veel heeft meegemaakt. Haar geesten zijn de gemiste kansen, de mensen die ze zich herinnert en de delen van zichzelf die nooit tot bloei kwamen.
8

Memoires vormen een interessant en uitzonderlijk literair genre. Het zijn geen autobiografieën, geen accreditieven… Het zijn – zoals het woord al zegt – herinneringen. In De Geest Geven (originele titel: Giving up the ghost) deelt Hilary Mantel een selectie uit haar herinneringen, van haar vroege jeugd tot het recente verleden. Mantel erkent de aanwezigheid van de geesten in haar leven en grijpt tegelijkertijd de kans om deze geesten te bezweren.

In prachtige bewoordingen vertelt ze over haar vroege jeugd. Ze groeide op in de jaren ’50 in een arbeidersgezin in de omgeving van Manchester. Ze heeft verbazingwekkend levendige herinneringen aan de denkwijze van haar jongere zelf. Het is een gedachtewereld die past bij een kind; als lezer kun je je moeiteloos voorstellen dat dit inderdaad de dingen waren die in de jonge Hilary omgingen. Het gaat overduidelijk over een pienter kind met een onderzoekende geest en de behoefte haar wereld begrijpelijk te maken. Hoewel Mantel het zelf niet altijd zo lijkt te zien, ben ik als lezer van mening dat ze op haar eigen, unieke manier een innemend kind was.

Als jongvolwassene wordt ze geconfronteerd met een gebrekkige gezondheid en incompetente artsen. Ze moet moeite doen om zichzelf niet te verliezen. Later wordt ze geconfronteerd met ongewenste kinderloosheid, trouwt ze twee keer met dezelfde man en woont ze in Saudi-Arabië en Afrika. De aanleiding om dit boek te schrijven was vermoedelijk 50 worden. Voor veel vrouwen is 50 een magische leeftijd. Het is een soort grens: je vruchtbare jaren liggen achter je, voor je ligt de ouderdom op de loer.

Je denkt aan de kinderen die je nooit hebt gehad maar had kunnen hebben. […] Als je denkt dat je zwanger bent en het toch niet blijkt te zijn, wat gebeurt er dan met het kind dat zich al in je hoofd heeft gevormd? (p. 27).

De structuur van dit autobiografisch verslag is circulair, wat wil zeggen dat het eindigt waar het begint: met de verkoop van Owl Cottage waar Hilary en haar man zeven jaar hebben gewoond. Daarna vraag je je als lezer vooral af hoe het verder is gegaan…

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.