Eva García Sáenz de Urturi – De Engel Van De Stad

Samenvatting
Unai wordt naar Venetië geroepen, waar het palazzo op het eiland Santa Cristina in brand staat, om daar te onderzoeken of zijn moeder nog leeft. Hij blijkt een wonderlijke familiegeschiedenis te hebben, die beetje bij beetje aan het licht komt in dit wonderlijke avontuur vol mysterie en gevaar, vrijwel geheel gekleed in Italiaanse pracht en praal. Het verhaal leest lekker weg, maar de met vlagen slechte vertalingen van Spaanse uitdrukkingen halen de vaart eruit. De keuze voor een perspectief vanuit de tweede persoon is een vreemde keuze die het lezen bemoeilijkt.
8

Prachtig verhaal

Unai wordt naar Venetië geroepen, waar het palazzo op het eiland Santa Cristina in brand staat, om daar te onderzoeken of zijn moeder nog leeft. Daarvoor laat hij zijn vrouw Alba en dochter Deba in Spanje achter, tijdens de Spaanse versie van Halloween die ze net aan het vieren waren met zijn opa. Unai blijkt een wonderlijke familiegeschiedenis te hebben, die beetje bij beetje aan het licht komt in dit wonderlijke avontuur vol mysterie en gevaar, vrijwel geheel gekleed in Italiaanse pracht en praal.

Het is een werkelijk prachtig verhaal over de Beurs van het Oude Boek, met literaire verwijzingen (hoe kan het ook anders?). ‘De lever doet je denken aan de culinaire voorkeur van Leopold Bloom, de hoofdpersoon uit Ulysses van Joyce’. De Storm van Shakespeare als belangrijkste qua literatuur, Dalí qua kunst. De prikkeling om weer eens de bibliotheek in te duiken, een museum te bezoeken of simpelweg een bezoek te brengen aan Venetië, wordt helemaal wakker bij het lezen. Zoals de wandeling over de burg der zuchten, de Rialtobrug en de verschillende kerken, en omringende eilanden zoals Murano.

Vergelijkingen

Verder aangekleed met plaatselijke mythes en sagen die Unai steeds ten deel vallen, waardoor het een Dan Brown-achtige lezing wordt, maar zonder dezelfde ‘snelheid’. Het leest weg als een trein, maar het is een rustige. Geen race tegen de klok. Er zijn raadsels op te lossen binnen Unai’s familiegeschiedenis en vooral zaken te verwerken. Dat verhalen die Unai vroeger zijn verteld over zijn ouders, niet kloppen. Unai weet, als het verhaal begint, pas net dat zijn moeder nog leeft, bijvoorbeeld. Er is alleen niet echt een band. Laat staan écht contact. Hij is als baby door zijn moeder in de steek gelaten, om met zijn vader bij zijn opa te blijven wonen.

Tweede verhaallijn

Het verhaal blikt regelmatig terug op hoe Itáca’s leven haar vergaan is. Te vondeling gelegd bij de nonnen, een talent van heb ik jou daar blijken te hebben – voor schilderen – waar ruimschoots misbruik van is gemaakt voor andere doelen dan die van de barmhartige nonnen. Ze heeft nooit echt een vaste vloer onder de voeten gehad door haar start als vondeling. In haar zoektocht naar een dergelijke vaste grond na een leven bij nonnen en ander gespuis (wat haar nooit echt liefde heeft gegeven), vindt ze haar liefde bij de zoon van de directrice van een museum. Die vrouw doet qua omschrijvingen denken aan The Devil Wears Prada Anna Wintour, maar dan meedogenlozer. Stijlvol, maar bikkelhard. Ook de figuur die opduikt als zoon van iemand, die wordt omschreven als Walter White. Grappig genoeg is dat ook de enige verwijzing die wordt uitgelegd, de schrijfster is er niet vanuit gegaan dat iedereen bekend is met die serie.

Vertaalblunders

Wat wel opvalt zijn de af en toe slecht vertaalde zinnen (‘ooit heb je haar wang gered door zogenaamd een absentiebriefje te schrijven’, ‘mijn wangen brandden toen ik met mijn rug naar het beeldje ging staan’). Het voelt raar. Verspaanst, vermoedelijk, met uitdrukkingen die zich best naar Nederlandse uitdrukkingen hadden laten vertalen, maar waarbij dat gewoon niet is gebeurd. Dan zou het ‘ooit heb je haar huid gered’ zijn geworden, bijvoorbeeld. Kennelijk is de Spaanse versie met wangen. Het kán wel, zoals het er staat, maar sommige zinnen lezen daardoor niet prettig weg. De hoofdstukken over Itáca zijn in de tweede persoon verteld en het wordt eigenlijk niet duidelijk waarom voor die vorm gekozen is. Omdat er steeds staat ‘je doet dit’, en die grammatica bij het hele hoofdstuk volgehouden wordt, leest het vooral ingewikkeld weg. Bij Unai lift je makkelijker over zijn schouder mee in de eerste persoon, dan bij Itáca.

Daarnaast is er een boektitel waarvan stelselmatig alleen het eerste woord met een hoofdletter wordt geschreven. Elke keer midden in een zin. Het duurt daardoor even voordat je doorhebt wat de titel nu is. Beetje slordig.

Wat is jouw mening?

0 0

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.