Kinderboekenweek 2016: André Nuyens – Sneeuw voor de laatste keer

De Kinderboekenweek 2016 is weer van start gegaan. Dit jaar staat de week in het teken van Opa’s en Oma’s: Voor Altijd Jong en ook wij staan graag bij dit thema stil. Onze redacteuren vertellen elk over een boek dat in het teken staat van dit thema. Of dit nu een boek is wat doet denken aan onze opa’s en oma’s, of een boek dat gaat over opa’s en oma’s, het zullen stuk voor stuk boeken zijn die de moeite waard zijn.

Het was een vroege zaterdagochtend, vermoedelijk rond 1992. Mijn opa bracht me naar zwemles. Dat was vaste prik. Elke zaterdagochtend rond half acht klonk opa’s kenmerkende klop op de deur.
Die bewuste zaterdagochtend hield ik een monoloog over een boek dat ik had gelezen. Sneeuw voor de laatste keer, van André Nuyens.

Het boek gaat over Ruben en zijn zusje Nicky. De twee zijn stapelgek op hun opa en oma, en opa en oma op hen. Ruben beschouwt zijn opa zelfs als zijn allerbeste vriend. Samen halen ze kattenkwaad uit. Opa leert Ruben voetballen en met z’n tweetjes hebben ze altijd plezier.

Maar dan wordt Rubens opa ziek. Hij heeft kanker. Het is voor Ruben moeilijk dat zijn opa niet meer lang te leven heeft. Juist in deze moeilijke tijd wordt de band tussen Ruben en zijn opa nóg sterker. Ze hebben elkaar nodig om de naderende dood te kunnen accepteren. Het boek vertelt hoe Ruben en zijn zusje omgaan met de ziekte en het sterven van hun opa. Ontroerend, rauw, en gelukkig soms ook grappig.

‘Sneeuw voor de laatste keer’ is een boek dat nog altijd in mijn hoofd zit, maar waarover je op internet maar weinig terug kan vinden. Op bol.com staat een tamelijk zure recensie, waarin het onder andere gaat over geloofwaardigheid. Ik was een jaar of acht toen ik het las en ik hield me er totaal niet mee bezig of het geloofwaardig was. Het gegeven van twee kinderen en een lieve grappige opa was de essentie. Dat die opa doodging vond ik heel verdrietig en het was een van de eerste boeken waar ik een beetje om moest huilen. Dàt is wat me is bijgebleven.

Natuurlijk ging mijn opa op een gegeven moment ook dood. Gelukkig gebeurde dat pas zo’n achttien jaar na die bewuste zaterdagochtend in de auto. Mijn opa kreeg ook kanker, leefde véél langer dan de dokter had voorspeld, maar uiteindelijk was hij op. In tegenstelling tot de opa van Ruben kon mijn opa niet accepteren dat hij zou overlijden. De laatste dagen voor zijn dood wilde hij niet meer slapen. In het ziekenhuis zat hij ’s nachts op een stoel naast zijn bed. “Ik ben zo bang dat ik wegzak…” schreef hij op de envelop die hij gebruikte om te communiceren omdat praten bijna niet meer ging.

In een onbewaakt ogenblik zakte hij inderdaad weg…

“Maar jij gaat niet dood hè?” vroeg ik hem die ochtend in de auto. Ik wist heus wel van wel, maar ik wilde zó graag horen van niet.
“Op een keer natuurlijk wel…” antwoordde opa – oprecht als hij was.

“Maar nu nog niet!” zei ik.
“Nee, nu nog lang niet”, antwoordde hij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.