Laure van Rensberg – Een lang weekend

Samenvatting
Laure van Rensburg heeft Een lang weekend geschreven met de #MeToo-beweging in haar achterhoofd. Een nobel streven, maar het is zeker geen geslaagd project. Het boek voelt soms een beetje aan als een lichte variant op Vijftig Tinten Grijs. Tel daar ook nog eens bij op dat de spanning ver te zoeken is en dat de tussenhoofdstukken erg verwarrend werken voor je als lezer. Geen geslaagde eerste thriller. Erg jammer, want er zat echt meer in.
3

Een lang weekend

Je leert iemand pas echt kennen als je er samen tussenuit gaat… Ellie is een bescheiden en zeer intelligente studente aan New York University. Steven is een knappe en gerespecteerde docent op een elitaire school in Manhattan. In zijn omgeving wordt met jaloezie naar de relatie met zijn jongere vriendin Ellie gekeken.

Wanneer het stel voor het eerst samen een weekend weg gaat, kunnen ze beiden niet wachten om elkaar beter te leren kennen. Maar als ze tijdens een sneeuwstorm vast komen te zitten in het afgelegen huis, slaat de sfeer om en wordt duidelijk dat zowel Ellie als Steven grote geheimen met zich meedraagt – en dat een van hen het weekend niet zal overleven…

Laure van Rensberg

Laure van Rensberg is een uit Frankrijk afkomstige schrijfster die in Londen woont. Een lang weekend is haar debuutboek. Ondanks dat het haar eerste thriller is, heeft zij wel ervaring met het nodige schrijfwerk. Zo schrijft zij al de nodige jaren korte verhalen voor internationale magazines, maar ook in kranten zijn haar verhalen te vinden.

Naast het zelf schrijven van verhalen, helpt zij anderen met het voorzien van feedback op verhalen voordat het richting een uitgeverij gaat. Laure van Rensberg is dus druk bezig, maar is haar eerste boek wel een succes?

Lekker een weekendje weg

Ellie en haar vriend Steven besluiten om een lang weekend weg te gaan. Weg van haar studie en hij weg bij alle verleidingen. Ellie weet via via een huis te huren voor een lang weekend om daar samen elkaar beter te leren kennen en de drukte van Manhattan te ontlopen. De reis er naartoe is al een begin van wat een ruig weekendje gaat worden. Dit komt vanwege de barre weersomstandigheden. Er is veel sneeuw op komst, maar hoe gevaarlijk gaat deze sneeuw zijn voor dit stel?

Op locatie aangekomen blijkt het een weekend te worden om nooit te vergeten. Steven blijkt nogal veel contact te hebben met andere dames en probeert dit verborgen te houden voor Ellie. Ellie daarentegen draagt ook de nodige geheimen met zich mee. Een weekend om nooit meer te vergeten, zeker omdat één van hen het niet zal overleven.

Gemixte gevoelens

Als je alleen de achterkant zou lezen, dan moet het wel een heel spannend boek zijn. Zeker omdat het de indruk wekt dat de sneeuwstorm de reden is waarom één van hen het niet zal overleven. Echter is dit totaal niet het geval, de sneeuwstorm speelt zelfs een minimale rol hierbij. Hierdoor word je als lezer al gelijk misleid. En daar blijft het niet bij. Het probleem met Een lang weekend is dat de opbouw echt veel te traag is. Het begint erg saai en het verhaal is ook vooral herkenbaar. Het lijkt alsof de schrijfster ervoor kozen heeft om wat inspiratie op te doen uit andere boeken.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Ellie en Steven. Tussen hun hoofdstukken door heb je ook nog bladzijdes uit een dagboek, lijkt het. Aan deze hoofdstukken is echter geen touw vast te knopen. Het enige wat je als lezer kunt bedenken is dat het om Steven gaat. Maar zijn dit dan bladzijdes die geschreven zijn door Ellie? Het levert heel veel vragen op waar pas op het eind een onbevredigend antwoord op komt. En op sommige vragen komt zelfs helemaal geen antwoord.

“De herinneringen hebben mijn adem weggejaagd. Het verdriet dat in mijn borst zwelt drukt mijn longen samen, maakt ze nutteloos. Ik adem uit alle macht in maar krijg geen lucht binnen terwijl mijn hart zich tegen mijn ribben werpt.”

Totaal geen spanning

Laure van Rensburg probeert de spanning goed te beschrijven, maar het wil gewoon niet aanslaan. In het nawoord beschrijft van Rensburg dat zij dit boek vooral geschreven heeft aan de hand van de #MeToo-beweging. Een nobel streven, maar wat ze beschrijft komt op den duur een beetje over als een lightversie van Vijftig Tinten Grijs. Op het einde denk je dan dat het eindelijk spannend gaat worden, maar helaas. Dit komt ook doordat het verhaal alle kanten op vliegt en de samenhang ver te zoeken is. Als dat al ver te zoeken is, dan kan de spanning niet op de juiste manier overgebracht worden. Erg jammer, want in potentie had dit een geweldige thriller kunnen worden.

Geschreven door
Sylvano heeft in 2008 Undercover-Gaming opgericht wat in 2013 overging in Undercover-Network en nu Play Watch Read is geworden. In zijn vrije tijd is hij te vinden op de Xbox One, PlayStation 4 of de Nintendo Switch. Naast gamen leest hij ook geregeld een boek en is zijn favoriete schrijver Harlan Coben. Ook pakt hij geregeld een film mee in de bioscoop of ligt hij languit op de bank te bingewatchen.

Wat is jouw mening?

0 0

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.