Recensie: Alice Feeney – Ik weet wie je bent

Samenvatting
Aimee Sinclair is actrice en een meester in het liegen. Haar hele leven is een leugen en nu iemand daar vanaf weet begint alles in storten. Koste wat het kost probeert ze haar carrière te redden, maar hoe lang houdt ze het nog vol? Wie weet wie zij is en probeert haar ten gronde te richten? Ik weet wie je bent is een spannende thriller van Alice Feeney, die vorig jaar ontzettend verraste met haar debuut Soms lieg ik. Ook dit boek lees je in een ruk uit, maar helaas valt met name het einde heel erg tegen. Zeker een prima boek voor thrillerliefhebbers, maar als enthousiaste lezer van Soms lieg ik moet je in het achterhoofd houden dat dit boek anders is en moet je je verwachtingen behoorlijk naar beneden bijstellen.
6.5

Al is de leugen nog zo snel…

Aimee Sinclair is actrice en sinds haar doorbraak in een grote film is ze aardig bekend bij het grote publiek. Alleen is ze niet wie iedereen denkt dat ze is. Ook buiten de studio speelt ze een rol, de rol van Aimee Sinclair. Haar verleden houdt ze goed verborgen voor iedereen. Het liegen gaat haar goed af, maar de leugens drijven haar in het nauw als haar echtgenoot plotseling verdwijnt. Al zijn persoonlijke spullen zijn er nog, maar van hem is geen spoor meer te vinden. Waarom doet hij dit haar aan?

Als de politie beelden laat zien van haar terwijl ze bij de bank hun gezamenlijke rekening plundert en sluit, begint ze te twijfelen. Zij kan haar man dit toch niet hebben aangedaan? Nee, ze weet zeker dat haar geheugen haar niet in de steek laat en dat ze alle leugens op een rijtje heeft. Langzaamaan begint ze paranoïde te worden. Koste wat het kost probeert ze haar carrière te redden en er achter te komen wie haar leven kapot wil maken. Wie is er achter haar verleden gekomen? Wie weet wie zij is?

‘Het was niet uw man die het geld heeft opgenomen en de rekening heeft opgeheven’

Ik ben meteen alert

‘Wie dan wel?’

Er valt een iets langere stilte

‘Volgens onze gegevens, mevrouw Sinclair, was u dat.’

Hoge verwachtingen

Alice Feeney wist vorig jaar lezers compleet te verrassen met haar debuutthriller Soms lieg ik. Een zeer goed geschreven, ongelooflijk spannend boek met een verbijsterende ontknoping die je niet ziet aankomen, maar waardoor toch alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Een onbetrouwbare vertelster, het spelen met tijd, de vele plotwendingen en het grote mysterie maken dat boek zo spannend dat je het in een ruk wil uitlezen. Daarmee heeft ze enorm hoge verwachtingen voor haar tweede boek geschapen en eigenlijk kan Ik weet wie je bent daarmee bijna niet anders dan teleurstellen. Helaas doet dat het ook.

Ondanks dat Ik weet wie je bent teleurstelt is het geen slecht boek. Absoluut niet zelfs. Het leest heel vlot weg en waarschijnlijk lees je het boek in een keer uit, maar het probleem zit hem vooral in de belofte die niet waargemaakt wordt. De hoofdpersoon zelf hamert er continue op dat ze alles bij elkaar liegt om haar verleden geheim te houden, dus verwacht je eigenlijk dat ze uiteindelijk met een verbluffende bekentenis komt. Echter blijkt het stuk van zichzelf dat ze verborgen hield eigenlijk wel begrijpelijk. Oké, ze is niet wie ze zegt dat ze is, maar door alles wat ze heeft meegemaakt is het niet zo gek dat ze haar verleden verbergt.

Ridicule ontknoping

Als je eenmaal uren langer dan je van plan was hebt gelezen omdat je het boek moeizaam weg kan leggen, is dat al vrij snel de ontknoping. Met welke verrassing slaat Alice Feeney je in het gezicht? Nou, een bijzonder ridicule, moeilijk accepteerbare en vooral vergezochte. Net als bij het vorige boek denk je nu waarschijnlijk: “Wow, dat méén je niet!”, maar dit keer helaas niet in positieve zin. Op zich klopt het einde wel met de rest van het boek, want het verklaart een aantal momenten waarvan je dacht dat het niet helemaal klopte, maar het is simpelweg niet een bevredigende verrassing.

Met name het einde voelt een beetje afgeraffeld: of de schrijfster wist niet meer hoe ze bepaalde plotgaten moest invullen of ze heeft last gehad van een tijdsdruk omdat ze na de vorige bestseller snel met een nieuwe pageturner moest komen. Het eerste lijkt onwaarschijnlijk als je ziet hoe ze in haar vorige boek alle losse eindjes feilloos aan elkaar knoopte. Nu blijven in ieder geval twee grote vragen onbeantwoord. Een logisch antwoord is wel te bedenken misschien, maar deze vragen zijn dusdanig belangrijk voor het plot dat je op een verrassend antwoord uit het creatieve brein van de schrijfster hoopt.

Ik huil omdat ik denk dat mijn papa dood is. Waarom zou een vreemde man in een vreemd huis anders zeggen dat hij mijn nieuwe papa is?

Tempo

Het boek is opgedeeld in 74 korte hoofdstukken van gemiddeld drie tot zes pagina’s, waarvan de helft zich afspeelt in Essex in 1988 en de andere helft in Londen in 2017. In het nu krijg je het verhaal van Aimee Sinclair voorgeschoteld, in het verleden volgende we de traumatische jeugd van een meisje dat wordt ontvoerd en een leven leidt als de dochter van de ontvoerders. De fysieke en psychische mishandeling is niet van de lucht en voor de wat gevoelige lezer genoeg om misselijk van te worden. Het voelt een beetje alsof de schrijfster graag wilde choqueren, maar op zich passen die heftige gebeurtenissen wel in het verhaal.

Tot slot is daar nog het middenstuk dat een beetje te lang doorgaat. Het gaat dan voornamelijk over hoe Aimee Sinclair haar leven probeert vol te houden en voor de rest van de wereld de schijn ophoudt dat alles supergoed met haar gaat. In een stuk van zo’n 100 pagina’s zijn er weinig ontwikkelingen in het mysterie en zijn het voornamelijk gebeurtenissen die (zeker in de ‘Essex in 1988’ stukken) wel spannend zijn om te lezen, maar je merkt het verschil wel met het eerste stuk en het laatste stuk. Aan het einde (de laatste 130 pagina’s) komt het verhaal wel weer in een stroomversnelling.

Michael Wenting
Geschreven door:
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

reageer

Je e-mailadres wordt niet openbaar gemaakt. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.