Recensie: Carla Kovach – Stil maar

Summary
Deborah Jenkins krijgt een lift aangeboden, die ze weigert, maar voor ze het in de gaten heeft wordt ze gedrogeerd en ontvoerd. Vier jaar later wordt een baby ter vondeling gelegd die haar dochter blijkt te zijn. Het is aan detective Grace Harte om deze zaak op te lossen. De synopsis klinkt veelbelovend, maar uiteindelijk is het een verhaal dat verveelt, irriteert en je met een teleurstelling achterlaat. Behalve dat de schrijfstijl wel prettig is, valt er helaas eigenlijk niks positiefs te zeggen over dit boek.
4

Bibliotheekbaby

Deborah Jenkins loopt in de stromende regen over een verlaten industrieterrein op weg van werk naar huis, als een man met zijn busje stopt om een lift aan te bieden. Ze wil hem vriendelijk bedanken en haar weg vervolgen, maar voor ze in de gaten heeft wat er gebeurt, drogeert hij haar en sleept hij haar in zijn busje. Als ze ontwaakt, ligt ze geboeid aan een ketting in een aardedonkere, ijskoude kamer. Wat ze dan nog niet weet, is dat dit de komende jaren haar nieuwe thuis zal zijn.

Detective Gina Harte heeft samen met haar politieteam vier jaar geleden alles op alles gezet om haar te vinden, maar zonder succes. Het intensieve politieonderzoek leidde tot niets en inmiddels wordt Deborah Jenkins al jaren dood gewaand. Dan wordt op de drempel van de bibliotheek een baby gevonden. De vondeling overleeft de koude winteravond en maakt het goed. Als een anonieme tipgever zich meldt en zegt dat ze een DNA-test moeten doen, besluit Gina Harte dat advies op te volgen. De uitslag is er een waar niemand op heeft gerekend. De baby blijkt het kind van Deborah.

Debbie rilde en trok de ruwe dekens over haar schouders. Ze lag op haar zij in een plas plakkerig spul en dacht aan het kleine leventje dat ze een dag eerder uit haar lichaam had geduwd.

De schrijfster

Carla Kovach is een Britse auteur die zich na haar werk als theaterschrijver en actrice toelegde op het schrijven van thrillers. Ze scoorde goed met haar vorige werken en schrijft nu een hele reeks met Detective Gina Harte in de hoofdrol. Stil maar is het eerste deel uit de reeks, waarvan de originele versie verscheen in april 2018 met als titel The Next Girl. De schrijfster heeft niet stilgezeten, want sindsdien zijn er nog vier delen verschenen met Gina Harte in de hoofdrol. In Nederland is nu dus bijna twee jaar na dato het eerste deel verschenen, afhankelijk van het succes zullen de volgende delen dus in rap tempo kunnen volgen.

Vervelend gewauwel

Verbazingwekkend genoeg staan voornamelijk verkoudheid en koffiedrinken centraal in dit boek. Het gaat zo vaak over verkoudheid en koffiedrinken dat het je op een gegeven moment zelfs begint te irriteren. De kans is heel groot dat als je het boek op een willekeurige bladzijde open slaat, een van die twee onderwerpen wel wordt besproken. Ook de baksels van de vrouw van een van de rechercheurs, de fietswedstrijd van een van de rechercheurs en de mededeling dat Gina Harte’s dochter Hannah nog steeds geen bericht heeft gestuurd nemen veel meer bladzijden in beslag dan nodig. Irritant is vooral dat het allemaal zonder reden is. Uiteindelijk blijken een van deze koetjes en kalfjes en gebrek aan WhatsApp-berichten belangrijk voor het plot.

Vervelende personages

De oppervlakkige gespreksonderwerpen passen zeker wel bij de personages, want die krijgen maar weinig diepgang. Het gedrag van Hannah ten opzichte van haar moeder is niet te rechtvaardigen – hoewel ze zelf al moeder is en de twintig allang is gepasseerd, komt ze over als een verwende puber die haar zin niet krijgt. Luke Jenkins (de echtgenoot van de dood gewaande Deborah) jankt het hele boek door terwijl hij zegt dat het wel gaat en dat hij sterk moet zijn. Zijn schoonmoeder Cathy neemt hem alles uit handen, maar doet dat zo vaak dat ze niet meer overkomt als een vrouw die wil zorgen dat haar kleinkinderen niks tekort komen. Het lijkt wel alsof ze de plaats van haar eigen dochter wil innemen en ze is de hele tijd op een irritante manier aanwezig. De oppervlakkigheid gaat irriteren doordat wat zij doen en zeggen zo vaak herhaald wordt.

Alle bijrollen ten spijt is het de vraag of Gina Harte en consorten wel personages zijn die maken dat je meer boeken met hen in de hoofdrol wil lezen. Het antwoord is: ‘Nee, helaas.’ Ook zij blijft een oppervlakkig personage, ondanks dat je als lezer weet hoe ze met haar dochter en een trauma uit het verleden omgaat. Toch kom je nauwelijks iets te weten over wie zij is: na het lezen van dit boek valt niet te zeggen wat haar karakter is. Voor haar collega’s geldt hetzelfde verhaal en ook zij zullen ongetwijfeld terugkomen in de vervolgdelen in deze boekenreeks.

Haar hart bonsde en ze snoot nog maar eens haar neus. Ze had moeten afzeggen omdat ze griep had en besmettelijk was, maar Hannah zou haar niet hebben geloofd, waardoor hun verstandhouding nog verder zou verslechteren.

Voorspelbaar

De schrijfster lijkt beetje bij beetje uit de doeken te willen doen hoe Gina Harte’s trauma’s zijn ontstaan en waarom haar relatie met haar dochter Hannah zo slecht is, maar dat kun je als lezer al vrij aan het begin invullen. Bij elke onthulling over haar privéleven denk je: “ja, dat wist ik toch al?” Dat geldt namelijk ook voor haar verstandhouding met haar leidinggevende waar mysterieus over wordt gedaan in het begin, maar wat je zelf heel makkelijk volledig in kunt vullen. Dit had allemaal aanleiding kunnen zijn om je als lezer op het verkeerde been te laten zetten, maar uiteindelijk blijkt alles precies zo in elkaar te steken als je dacht.

Een aantal van Deborah Jenkins vroegere collega’s en kennissen worden door Grace Harte als mogelijke daders van de ontvoering gezien, maar zonder fatsoenlijke reden. Bovendien kan je vrij makkelijk mensen uitsluiten door DNA af te nemen om er achter te komen of een van die verdachten de vader is van de baby, zou je denken. Uiteindelijk weet Grace Harte ineens precies wie ze moeten hebben door een verklaring van een getuige, maar het is allemaal nogal vergezocht. Daardoor blijf je als lezer toch met het gevoel achter dat de zaak tot een einde is gekomen door toeval en factoren buitenaf en dat de bemoeienis van Grace Harte weinig toevoegt. De zo gehoopte twist op het einde blijft uit.

Vergeetbaar

Er valt genoeg te zeggen over dit boek en er vallen nog veel meer punten aan te halen, maar waarschijnlijk komt het er op neer dat de herhaling, de vlakke personages en het ongeloofwaardige politiewerk maken dat dit boek geen indruk weet te maken. Aan de prettige schrijfstijl van Carla Kovach ligt het in ieder geval niet, maar dit boek zet niet echt aan tot het lezen van de volgende boeken in de reeks. Wat het zo jammer maakt, is dat dit boek voelt alsof het veel meer had kunnen zijn. Het gaat prima van start, maar daarna gebeurt er eigenlijk niets verrassend tot de ontknoping, die uitgaat als een nachtkaars.

Michael Wenting
Written by
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.