Recensie: Colleen Oakley – Ik kan je bijna aanraken

Samenvatting
Ik kan je bijna aanraken heeft alle ingrediënten van een chicklit: romantiek, onzekerheden, herkenbare situaties en een vleugje humor hier en daar. Colleen Oakley snijdt serieuze onderwerpen aan, maar weet het boek toch luchtig te houden. Het boek wordt nergens zoetsappig of (anderzijds) te zwaar beladen. Het enige minpunt aan dit boek is (wellicht voor sommigen) het einde. Hier heeft Colleen Oakley duidelijk gekozen voor een minder realistische afsluiting dan wat de rest van het boek eigenlijk doorlopend weergeeft. Toch heb je aan Ik kan je bijna aanraken een heerlijk boek, dat het zeker waard is om gelezen te hebben.
7

Herkenbare innerlijke strubbelingen

Jubilee Jenkins kampt sinds haar vroege kinderjaren met een zeer zeldzame allergie. Waar andere mensen vaak een pinda- of dierenallergie hebben krijgt Jubilee een extreme reactie op huid-op-huidcontact met mensen. Zelfs een lichte aanraking met een ander persoon kan haar fataal worden. Als haar moeder uit huis vertrekt om samen te gaan wonen met haar nieuwe liefde, blijft Jubilee jarenlang gekluisterd aan huis en komt ze nooit meer buiten. Dit hoeft ook niet, want ze krijgt van haar moeder maandelijks een toelage om van te leven. Als deze toelage door omstandigheden stopt wordt Jubilee gedwongen om het huis te verlaten: ze heeft een baan nodig.

In Ik kan je bijna aanraken volg je Jubilee in haar eigen ontwikkeling: zowel haar zoektocht naar hoe ze om moet gaan met haar allergie in de buitenwereld, als hoe zij zichzelf moet gaan ontplooien tot een zelfstandige en zelfvoorzienende vrouw. Dit klinkt misschien nogal standaard, maar Colleen Oakley weet het op zo’n herkenbare en leuke manier te schrijven dat het boek een plezier is om te lezen. Jubilee wordt eigenlijk op geen enkel moment irritant. Sterker nog: haar onzekerheden zullen voor een hoop vrouwen herkenbaar zijn om te lezen. Ook haar tegenspeler Eric, die je in afwisselende hoofdstukken vanuit eerste persoonsperspectief volgt, is een sympathiek personage waar je je in kunt verplaatsen.

Kennis van zaken

Om het verhaal niet al te dramatisch of te zoetsappig te laten worden heeft Colleen Oakley her en der amusante en humoristische momenten geschreven, wat een leuke aanvulling is. Vooral de zoon van Eric, Aja, is een interessant en kleurrijk personage dat de interesse goed vast weet te houden. De relatie die tussen hem en Jubilee ontstaat is bijzonder: ze trekken elkaar in hun excentriciteit aan. Voor de echte boekenwurmen onder ons is het ook geen straf om te lezen hoe Jubilee een enorme liefde voor boeken heeft, en waar de bibliotheek regelmatig het podium is waar het verhaal zich afspeelt.

De schrijfstijl van Colleen Oakley is heel goed te volgen en leest prettig. Wel moet je als lezer houden van het perspectief vanuit de ik-verteller: het merendeel van het boek is namelijk in de eerste persoon geschreven. Ook is het goed te lezen dat Colleen Oakley uitgebreid research heeft gedaan naar allergieën en hoe deze zich kunnen manifesteren. Naast dat de lichamelijke reacties van Jubilee geloofwaardig worden omschreven kun je zelfs stukjes lezen die vanuit het perspectief van een behandelend arts zijn geschreven. Ook hier is het zeer aannemelijk dat Oakley weet waar ze over schrijft.

‘Wil je het me laten zien?’ vraagt Aja, en mijn hoofd schiet naar hem terug. ‘Jou het laten zien?’ Ik ben nu totaal in de war. Hij wil mijn handen zien? ‘Ja, een vuurbal! Hoe groot zijn ze? Komen ze daar terecht waar jij dat wilt?’ Vúúrbal? Ik kijk hem met samengeknepen ogen vragend aan omdat ik geen idee heb waar hij het over heeft. ‘Aja,’ zeg ik, zijn stortvloed aan vragen onderbrekend. ‘Waar heb je het over?’ ‘Over jouw pyrotechnische energie!’

Een einde dat niet helemaal in het plaatje past

Colleen Oakley heeft met Ik kan je bijna aanraken een heel leuk boek neergezet: een boek dat hopelijk een mooi voorbeeld is van wat er van haar nog meer te verwachten valt. Hoewel er een rode draad van romance door het boek loopt wordt het nergens overdreven zoetsappig. Bovendien is de tegenhang van Jubilees innerlijke onzekerheden (deels naar aanleiding van haar allergie) een mooi contrast dat het boek heel realistisch houdt. Hoogstens tot het einde althans, want hier heeft Oakley gekozen voor een afloop die eigenlijk wat onrealistisch aanvoelt. Dit wordt overigens wel in een nawoord aangestipt, dus helemaal afbreuk doet het niet, maar toch is het ergens jammer dat Colleen Oakley niet voor een iets realistischer einde heeft gekozen.

De jaagster
De jaagster
Score 4.1 van 5 sterren.
€7,99
Direct beschikbaar
Klik om dit product op bol.com te bekijken
Geschreven door
Ilse is iemand die zich graag bezig houdt met het lezen van boeken, het kijken van films en het spelen van games. Tenminste, als ze hier de vrije tijd voor kan vinden, want als moeder van een jong dochtertje en part-time werkzaam bij de overheid is het soms lastig om hiervoor de ruimte te vinden. Ze schrijft al sinds 2012 voor wat toen Undercover-Network was, en maakt sinds april 2016 ook deel uit van de hoofdredactie. Daarnaast is zij ook nog lid van de eindredactie van de site. Een drukke boel dus!

Wat is jouw mening?

0 0

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.