Recensie: Haruki Murakami – De moord op commendatore – Deel 2

Samenvatting
Deel twee van de moord op commendatore maakt duidelijk een kentering door. Waar deel een een rustige opbouw had, gaan bij deel twee alle remmen los en neemt de vaart van het verhaal exponentieel toe. Alle verschillende verhaallijnen komen bij elkaar, en de opgebouwde spanning in dit vervolg komt tot een zenuwslopende ontknoping. Zowel de werkelijkheid als de personages wankelen, maar niet in de slechte zin van het woord. Toch valt er niet alleen maar lof uit te spreken van dit twee deel; jammer genoeg komen zowel de portretschilder als het karakter van Marie Akigawa niet goed tot hun recht. Hoewel het verhaal redelijk afgesloten lijkt, staat er op de laatste pagina toch nog een teaser die de fans vol spanning achterlaat: *einde van deel 2*.
7.5

Let op! In deze recensie staan mogelijk verwijzingen naar, of verklappen stukken uit het plot van deel 1. Mocht je nog niet bekend zijn met deze reeks van Murakami, lees dan de recensie van het eerste deel hier.

Deel twee sluit naadloos aan op deel een

De moord op commendatore is het nieuwste tweedelige verhaal van Haruki Murakami. Het eerste deel, waar er eerder bij ons al een recensie van verscheen, kwam uit in november van vorig jaar. Deel twee is uit sinds januari en gezegd mag worden dat de in deel een opgebouwde spanning in dit vervolg tot een zenuwslopende ontknoping leidt in het verhaal.

De portretschilder is een stuk op weg met het schilderen van het portret van Marie Akigawa, als zij plots van de ene op de andere dag verdwijnt. Niemand heeft nog iets van haar vernomen, ook is zij niet op de schildercursus verschenen die de portretschilder geeft en al gauw gaan alle alarmbellen af. Menshiki’s bedoelingen richting Marie Akigawa lijken intussen steeds dubieuzer. De goede vriend van de portretschilder (en de zoon van Tomohiko Amada) kampt met het langzaam afglijden van zijn vaders geest. Gaandeweg raakt de portretschilder steeds meer verwikkeld in de vreemde situatie rondom deze drie personages en blijkt hij een sleutelfiguur te zijn in al deze verschillende draden van het verhaal.

Het surrealisme stijgt, de werkelijkheid en karakters wankelen

Waar deel een van De moord op commendatore nog rustig voortbewoog terwijl de spanning langzaam maar zeker steeds verder uitbouwde, lijkt dit tweede deel bijna het tegenovergestelde. Het tempo gaat duidelijk omhoog, zonder dat het de diepgang en stijl verliest die in het eerste deel wordt gehandhaafd. De portretschilder maakt een ontwikkeling door, zowel letterlijk als figuurlijk, en zelfs de rotsvaste mysterieuze Menshiki lijkt af en toe te wankelen in zijn ogenschijnlijk smetteloze karakter. Niet alleen de karakters maken een dergelijke ontwikkeling door, ook de inmiddels steeds wankeler wordende realiteit gaat op de schop. Het surrealisme wat in deel een nog redelijk aan de oppervlakte bleef neemt nu explosief toe.

Dit is gelijk een ‘waarschuwing’, voor zover je dat zo kan noemen, voor de lezer. Waar je in deel een alleen maar een milde interesse hoeft te hebben in surrealisme, is er bij deel twee wel een zodanige toename dat je echt van dit genre moet houden. Hoewel Murakami vaker uitstapjes maakt naar de onwerkelijkheid, is dat bij De moord op commendatore wel echt een rode draad. Zeker in dit tweede deel.

Naarmate mijn ogen beetje bij beetje wenden aan de duisternis, begreep ik dat er behalve ik nog iemand in deze ruimte was, Die stellige indruk had ik. Het leek erop dat die iemand op de houten kruk zat die ik altijd gebuikte wanneer ik aan het schilderen was.

Een normaal mens versus de portretschilder

Los daarvan, of juist mede dankzij bovenstaande, zit ook dit deel weer sterk in elkaar. Hoewel de uitstapjes naar het verleden van de bekende Japanse schilder Tomohiko Amada soms de vaart wat uit het verhaal halen, dragen deze toch op hun manier een steentje bij aan de volledigheid van het plot. Waar het in deel een nog niet echt duidelijk was wat dit precies te maken had met de gebeurtenissen uit het heden, wordt dit in het tweede deel steeds duidelijker en komt aan het einde alles bij elkaar. Toch zijn er ook wat minpuntjes te ontdekken aan dit boek.

Bijvoorbeeld de manier waarop de portretschilder omgaat met onverwachte situaties. Hij lijkt soms zo onwaarschijnlijk onvermurwbaar dat het bijna onaannemelijk wordt. Zo schrikt hij een keer midden in de nacht wakker van een schijnbaar harde knal. Een normaal mens is dan angstig, zet alle lichten aan en gaat gewapend met wat dan ook op zoek naar de bron. De portretschilder is wel een beetje bang, maar echt angstig niet. Ook is de manier waarop hij zich gaat voortbewegen in het huis niet heel logisch. Toegegeven, dit geeft hij zelf ook wel aan, toch komt dit niet helemaal overtuigend over.

Ongeloofwaardige borstjes

Zo zijn er wel meer acties en reacties van deze hoofdpersonage die ervoor zorgen dat je aansluiting en een band mist bij hem. Hoewel er wel wat innerlijke emoties aan bod komen blijft het ook in dit tweede deel vrij zakelijk en objectief beschreven, waardoor het lastig is om je verbonden te voelen met hem. Daarnaast stelt ook het personage van Marie Akigawa nogal teleur. In deel een lijkt zij best interessant en blijf je ook wel nieuwsgierig naar haar ontwikkeling. In deel twee stagneert deze ontwikkeling echter compleet.

Ook haar obsessie over het al dan niet ontwikkelen van haar ‘borstjes’ is soms ronduit ergerlijk. Hoewel dit prima een onderwerp is voor dertienjarige meisjes om zich mee bezig te houden, is de mate waarin en hoe dit telkens weer opnieuw aan bod komt ongeloofwaardig. Het rijmt bijvoorbeeld niet met hoe zij anderzijds een aantal keer wordt omschreven als scherp, intelligent en pienter. Hoewel het verhaal redelijk afgesloten lijkt, staat er op de laatste pagina toch nog een teaser die de fans vol spanning achterlaat: *einde van deel 2*.

De trip
De trip
Score 3.8 van 5 sterren.
€18,95
Uiterlijk 3 oktober in huis
Klik om dit product op bol.com te bekijken
Geschreven door
Ilse is iemand die zich graag bezig houdt met het lezen van boeken, het kijken van films en het spelen van games. Tenminste, als ze hier de vrije tijd voor kan vinden, want als moeder van een jong dochtertje en part-time werkzaam bij de overheid is het soms lastig om hiervoor de ruimte te vinden. Ze schrijft al sinds 2012 voor wat toen Undercover-Network was, en maakt sinds april 2016 ook deel uit van de hoofdredactie. Daarnaast is zij ook nog lid van de eindredactie van de site. Een drukke boel dus!

Wat is jouw mening?

0 0

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.