Recensie: Linda Green – Haar laatste woorden

Samenvatting
Het vinden van een klein botje in de tuin van Nicola's net overleden oma zorgt ervoor dat er een aantal gruwelijke geheimen aan het licht komen. De personages komen tot leven, wat hun pijn en verdriet voelbaar maakt voor de lezer. Nergens neemt het verhaal de overhand; de personages zijn de drijvende kracht in dit boek. Al neemt dat niet weg dat er een aantal mysteries zijn die je graag opgelost ziet en dat Linda Green je op precies de goede momenten voorziet van een stukje nieuwe informatie. Er vinden steeds niet zo verrassende gebeurtenissen plaats, maar toch weet het boek te raken en is het niet meer aan de kant te leggen. Knap staaltje schrijfwerk met kippenvel als resultaat.
8.5

Verschrikkelijke geheimen

Net voordat Betty overlijdt, vraagt ze haar kleindochter Nicola om goed voor haar baby’s te zorgen. In de eerste instantie denkt Nicola dat haar oma duidt op de twee beelden in tuin. Die beelden staan er al zolang zij zich kan herinneren. Als ze kort na de begrafenis naar het huis van Betty gaat, speelt Maisie, onder toezicht van haar oudere zus Ruby en haar vader James, in de tuin. Ze ontdekt een botje onder een van de twee beelden. Nicola vreest voor het ergste en besluit de politie in te schakelen. Langzaam wordt duidelijk dat deze keurig onderhouden achtertuinen al jaren een verschrikkelijk geheim verbergen en dat er iemand is die heel ver gaat om te voorkomen dat de waarheid aan het licht komt.

In het verhaal staan vier generaties vrouwen centraal: overgrootmoeder Betty, grootmoeder Irene, moeder Nicola en dochter Ruby. Samen met haar man James heeft Nicola nog een dochter: Maisie. Betty heeft haar huis nagelaten aan Nicola en de wens uitgesproken dat het daarna overgedragen wordt aan Ruby. Ondertussen heeft Irene geen contact meer met haar moeder en wordt ook de relatie tussen Nicola en haar moeder ontwricht na het ontdekken van de botjes in Betty’s tuin. Het is duidelijk dat er van alles speelt in de familie, maar het hoe en waarom is een groot mysterie. Nicola begint te graven in het verleden van haar familie om erachter te komen welke vloek er over haar familie lijkt te rusten.

Er zijn baby’s achter in de tuin. Zorg goed voor mijn baby’s.

Spannend van begin tot eind

Het boek weet van begin af aan te boeien. De vragen die rijzen aan het begin blijven onbeantwoord tot aan het einde. Toch weet schrijfster Linda Green de aandacht vast te houden door haar zeer goede schrijfwerk. De personages komen tot leven, wat hun pijn en verdriet voelbaar maakt voor de lezer. Hoeveel ellende kan een mens hebben voordat hij breekt? Het begint allemaal vrij mild, maar naarmate je de pagina’s verslindt, wordt het allemaal steeds weerzinwekkender en heftiger. Het is zeker niet ondenkbaar dat je na het lezen van laatste bladzijde beduusd, met kippenvel en een lichte misselijkheid achterblijft.

Ondanks dat het boek behoorlijk heftig is, is het duidelijk dat de schrijfster niet probeert te shockeren om te shockeren. Nee, ze vertelt een verhaal met een behoorlijk sterke boodschap, verpakt in een spannende thriller. Nergens neemt het verhaal de overhand: de personages zijn de drijvende kracht in dit boek. Al neemt dat niet weg dat er een aantal mysteries zijn die graag opgelost ziet en dat Linda Green je op precies de goede momenten voorziet van een stukje nieuwe informatie. Soms om nieuwe vragen op te roepen en soms als warmhoudertje, maar eigenlijk nooit om je van je stoel te blazen. Er zijn zeker een aantal momenten die voor een lichte verrassing zorgen, maar nergens valt je mond open van verbazing.

Vlot geschreven

De vierentwintig reguliere hoofdstukken zijn in de ik-vorm geschreven, vanuit Nicola’s perspectief, en worden afgewisseld met brieven uit de Tweede Wereldoorlog en de gedachte van een onbekende vertelster. De oude brieven voelen een beetje overbodig, maar helpen uiteindelijk wel voor het complete plaatje. Daarbij beslaan die steeds slecht twee pagina’s. Een stuk interessanter zijn de verhalen van de onbekende vertelster. Wie is zij en hoe verhouden haar verhalen zich tot die van de andere twee vertelperspectieven? Het antwoord op die vraag is verrassend en schudt de kaarten opnieuw. Gelukkig passen alle puzzelstukjes uiteindelijk perfect in elkaar en is het plaatje compleet.

Naast de prettige indeling van het boek, is ook de schrijfstijl erg fijn om te lezen. De korte zinnen in gebruikelijke Nederlands maken dat je snel door de pagina’s heen kunt en je volledig op kunt gaan in het boek. Met 331 pagina’s heeft het boek een prima lengte. Het verhaal voelt nergens uitgesmeerd of langdradig: het tempo ligt hoog en is precies goed. In tegenstelling tot veel (misdaad)thrillers schrijft Linda Green niet van plotwending naar plotwending, van hoogtepunt naar hoogtepunt. Er vinden steeds niet zo verrassende gebeurtenissen plaats, maar toch weet het boek te raken en is het niet meer aan de kant te leggen. Knap staaltje schrijfwerk met kippenvel als resultaat.

Michael Wenting
Geschreven door:
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

reageer

Je e-mailadres wordt niet openbaar gemaakt. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.