Recensie: M.J. Arlidge – Kom je spelen?

Samenvatting
In dit nieuwste M.J. Arlidge-boek weet de jonge Kassie al van te voren dat iemand vermoord zal worden en raakt psycholoog Adam Brandt gefascineerd door haar verhaal, maar zijn vanuit professioneel oogpunt kan hij haar niet geloven. Totdat ze het tegendeel bewijst. Zoals altijd is het een boek dat vlot geschreven is en waarvan je hoofdstuk na hoofdstuk door vliegt. Helaas gaat een te groot deel voornamelijk over de hoofdpersonen waardoor het wat langgerekt voelt en de spanning van de mysterie rondom de seriemoordenaar ontbreekt. Zoals altijd is het zeker een goede thriller, maar het is niet M.J. Arlidge’ meest spannende boek.
6.5

Seriemoordenaar in Chicago

Chicago wordt opgeschrikt door de moord op twee van haar inwoners. Al gauw wordt gedacht dat dit het werk is van een seriemoordenaar, maar de politie heeft grote moeite om aanknopingspunten te vinden. De moorden zijn met zorg gepleegd door een berekenende moordenaar. Als ze Kassie in het oog krijgen, blijkt zij een connectie te hebben met beide slachtoffers. Zij beweert dat ze voorafgaand aan de moorden al wist wanneer deze zouden plaatsvinden. Niemand wil haar geloven of proberen haar te begrijpen, totdat ze psycholoog Adam Brandt ontmoet die gefascineerd raakt door haar verhaal.

Kassie probeert Adam Brandt te overtuigen van haar verhaal en te bewijzen dat het niet tussen haar oren zit. Ze doet dat door geblinddoekt een drukke straat over te steken, want ze is ervan overtuigd dat het nog niet haar tijd is om dood te gaan. Kassie kan niet alleen van andere mensen zien hoe en wanneer zij komen te overlijden, maar weet dat ook van zichzelf. Als Adam Brandt na afloop vraagt waarom ze niet bang was te verongelukken, antwoordt ze: ‘Omdat jij mij zal doden.’

Wat als jij eerder dan de politie weet waar de moordenaar zal toeslaan?

Helen Grace is afwezig

Kom je spelen? is de nieuwste thriller van M.J. Arlidge en is het eerste boek zonder Helen Grace in de hoofdrol. Hij heeft zich inmiddels bewezen als een goede schrijver met meerdere bloedstollende misdaadthrillers in zijn zeer succesvolle boekenreeks. In die serie verschenen de boeken Iene miene mutte, Piep zei de muis, Pluk een roos, Klikspaan, Naar bed, naar bed, Wie niet weg is, Klein klein kleutertje en In de maneschijn. Kom je spelen? is dan wel een boek dat qua titel en de vormgeving in datzelfde rijtje past, maar de afwezigheid van inspecteur Helen Grace is merkbaar.

Adam Brandt en Kassie zijn de hoofdpersonen van dit verhaal. Veel van de tijd gaat het boek over de lastige relatie die zij met elkaar hebben en hoe het Adam Brandt professioneel gezien in gevaar brengt omdat hij rationeel hoort te zijn. Wat Kassie beweert kan toch niet mogelijk zijn? Het duurt dan ook bijna tot het eind van het boek voordat hij haar vertrouwen heeft. Dat is jammer, want deze personages zijn helemaal niet zo interessant en omdat het voornamelijk om hun persoonlijke levens gaat, mis je als lezer vooral de spanning van het ontrafelen van het mysterie rondom de seriemoordenaar.

Op een gegeven moment begint het toch wel te voelen alsof de schrijver zichzelf steeds herhaalt. Dezelfde details van de hoofdpersonen komen keer op keer aan bod. Om dat daar zo op gehamerd wordt, valt het ook des te meer op dat Kassie en Adam Brandt soms handelen op een manier die helemaal niet bij hun karakters passen. De manier waarop zij zichzelf in de nesten werken en zichzelf in diskrediet brengen bij het rechercheteam voelt daarmee ongeloofwaardig. Toch blijf je wel nieuwsgierig naar het verloop van het verhaal, want zoals altijd zit het boek vol cliffhangers.

Leest als een trein

Met zo’n 500 pagina’s is het een vrij dik boek, maar je leest er in een rap tempo doorheen. Zoals gewoonlijk bestaan meeste hoofdstukken maar uit drie á vier pagina’s, met hier en daar een uitschieter naar zes pagina’s. Daarnaast is het boek opgedeeld in drie delen, maar eigenlijk voegt dat niets toe. Het verhaal blijft chronologisch en de verschillende delen onderscheiden zich niet van elkaar. De schrijfstijl is daarnaast eenvoudig, met korte zinnen en zonder moeilijke woorden, wat er nog meer voor zorgt dat je bladzijde naar bladzijde er door kan jagen.

Het is wel jammer dat M.J. Arlidge gewoon weer een boek heeft geschreven zoals al zijn andere, maar dan zonder Helen Grace. De hoop en verwachting was toch wel een beetje dat hij zich met dit boek ging onderscheiden van zijn vorige werken door bijvoorbeeld eens te spelen met een niet-chronologische verhaalvertelling of een plot dat hevig rust op flashbacks, of iets in die trant. Anderzijds is het logisch dat hij niet ineens een compleet andere schrijfstijl hanteert, maar het besluit om een boek te schrijven met nieuwe personages in een nieuwe stad voelt daardoor wat zinloos.

Kom je spelen?
Kom je spelen?
Wat als jij eerder dan de politie weet waar de moordenaar zal toeslaan?
Score 4.3 van 5 sterren.
€19,99
Op voorraad. Voor 23:59 besteld, morgen in huis
Klik om dit product op bol.com te bekijken
Michael Wenting
Geschreven door:
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

reageer

Je e-mailadres wordt niet openbaar gemaakt. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.