Recensie: De Reünie

Het is 1995 als Sabine en Isabelle hartsvriendinnen zijn en alles met elkaar delen, maar op een dag verdwijnt de losbollige vriendin van Sabine. Zij voelt zich verantwoordelijk voor haar verdwijning en heeft de gebeurtenissen van die bewuste dag verdrongen, als ze er in het heden weer mee geconfronteerd wordt. Na een burn-out keert ze terug op haar werk waar ze niet meer op haar plek is en iemand uit haar schooltijd tegen het lijf loopt. De zelfingenomen, maar charmante Olaf maakt indruk op haar en al snel begint ze gevoelens voor hem te krijgen. Als ze dan ook nog eens een uitnodiging krijgt voor een reünie begint ze te graven in haar verleden en komt ze steeds dichter bij het schokkende verhaal dat zich twintig jaar geleden heeft voltrokken.

Dat uitgangspunt zorgt er dan ook meteen voor dat de hele film boeiend blijft, want je krijgt het verhaal voorgeschoteld door een vrouw die het zich allemaal niet zo goed meer kan herinneren. Steeds zie je vlagen uit het verleden en dat zorgt ervoor dat je steeds benieuwd blijft naar hoe de vork nou eigenlijk in steel steekt. Ook in het heden gebeurt er genoeg, want eenmaal in contact met Olaf blijkt hij nogal bezetterig te zijn, maar ook krijgt je in het heden nieuwe aanwijzingen die vertellen wat er die bewuste dag is gebeurt. Daarmee dragen dus zowel het heden als verleden bij aan het mysterie en dat is wel een prettige afwisseling.

reunie_2

Het verhaal mag dan wel aardig goed in elkaar steken, maar het is toch vrij voorspelbaar op sommige momenten. Zeker de ontknoping kun je best wel raden in het begin, en ook al hou je de hoop dat je totaal wordt verrast door het slotstuk, de verbazing blijft waarschijnlijk uit. Wat dan weer wel erg sterk is, is dat je bepaalde ontwikkeling niet aan ziet komen. Op een gegeven moment ruilt Isabelle haar hartsvriendin in voor iemand anders, waardoor Sabine ineens niet meer populair is. Ze wordt het mikpunt van vergaande pesterijen en de film laat goed zien hoe gemeen middelbare scholieren voor elkaar kunnen zijn. Het pestgedrag is erg sterk in beeld gebracht en geven je zeker een gevoel van onbegrip voor de pestkoppen en medelijden met het slachtoffer.

Om zulke scènes goed binnen te laten komen heb je wel een goed acterende cast nodig. Gelukkig schort het daar niet aan. Isabelle wordt gespeeld door Daantje Idelenburg die je kunt kennen uit het eerste seizoen van Celblok H. Samen met Marie-Mae van Zuilen, die de jonge Sabine speelt, draagt ze toch zeker wel een derde van de film. Met jonge acteurs die weinig tot geen acteerervaring hebben is het altijd een beetje de vraag hoe zich dat uitpakt, maar gelukkig laten beiden zien hun rol erg goed neer te kunnen zijn. Ze zijn geloofwaardig als de twee puberende middelbaarscholieren, inclusief alle emotie die daar bij komt kijken.

reunie_1

In het heden zien we Thekla Reuten als Sabine, een Nederlandse actrice die de laatste jaren vooral te zien is geweest in buitenlandse producties. Zo was ze onder andere te zien in In Tranzit met Vera Farmiga en in The American met George Clooney. Later dit jaar, op 10 september, zien we haar nog eens op het witte doek want ook in Schone Handen is zij een hoofdrolspeelster. Haar tegenspeler in De Reünie is Daan Schuurmans als Olaf. Een naam die iedereen inmiddels wel kent, zeker na vorige jaar toen hij in de twee Nederlandse televisieseries Heer & Meester en Nieuwe Buren de hoofdrol speelde. Beiden laten zien weldegelijk te kunnen acteren en met namen Schuurmans speelt verrassend goed. Zijn personage is weer totaal anders dan zijn eerdere rollen.

Natuurlijk valt er ook nog wel wat aan te merken op de film en dat is dan met namen op de scènes die zich in het verleden afspelen. De setting voelt namelijk niet helemaal aan alsof het twintig jaar geleden is. Waar dat precies aan ligt is moeilijk te zeggen, maar door bijvoorbeeld de geschetste thuissituaties en de gedragen kleding voelt het niet overtuigend aan als de jaren 90. Aan de ene kant is erg gedacht aan details, zoals bijvoorbeeld de oude gele kratjes Heineken, maar aan de andere kant zitten er ook een behoorlijke onjuistheid in. Tijdens een feestje is een van de aanwezigen helemaal overstuur omdat hem het nieuws bereikt dat zijn grote held Kurt Cobain zelfmoord heeft gepleegd, maar dat deed hij in 1994, een jaar voor de tijdsplaatsing. Noem het muggenziften, maar het is toch een noemenswaardige slordigheid.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.