Recensie: Oculus

Summary
Oculus is een zeer aardige film die wegblijft van de horrorfilmclichés en schitteren de schrikmomenten door afwezigheid. Het is een film waarin je als kijker ook in grote verwarring wordt gebracht, iets wat je niet vaak ziet in het genre horror. Er is voldoende spanning aanwezig, maar nergens zo indrukwekkend dat deze film je lang bij zal blijven. Er is veel ruimte voor eigen interpretatie, die op het einde helaas niet wordt weggenomen.
6.5

Wanneer Tim Russel op zijn eenentwintigste verjaardag wordt ontslagen uit het psychiatrische ziekenhuis, staat zijn oudere zus Kaylie hem al op te wachten. Na elkaar elf jaar niet gezien te hebben, worden ze dan nu eindelijk herenigd. Vrijwel meteen maakt Kaylie duidelijk dat het moment aan is gebroken om hun elf jaar oude belofte te gaan inwilligen. Ze wil Tim zijn onschuld bewijzen en de echte dader vernietigen: een spiegel met mysterieuze krachten.

Oculus is een film van Mike Flanagan, die nog maar weinig films op zijn naam heeft staan. Sterker nog, dit is pas zijn tweede film op het witte doek. Zijn eerste film was Absentia, die redelijk goed werd ontvangen. Daarin heeft hij al laten zien een horrorfilm te kunnen maken, die niet hetzelfde doet als het gros van de films uit dit genre. Voor zijn tweede grote project heeft hij een groter budget tot zijn beschikking en dat kan alleen maar in het voordeel werken.

M78 Karen Gillian stars in Relativity Media's OCULUS.  Photo Credit: John Estes ©2013 Lasser Productions, LLC. All Rights Reserved.

Tim Russel, gespeeld door Brenton Thwaites, is erg sceptisch wanneer ze samen terugkeren naar het ouderlijk huis. Zijn roodharige zus heeft de eeuwenoude spiegel op de kop weten te tikken tijdens een veiling en deze in het huis geplaatst. Hun vroegere thuis staat vol camera’s, alarmen, verlichting en een ruime voorraad van eten en drinken. De behandelde Tim gelooft niet in de duistere krachten die de spiegel zou hebben en denkt dat dit een mechanisme van Kaylie, gespeeld door Karen Gillian, is om hun traumatische verleden een plek te geven. Kaylie probeert Tim te overtuigen met bakken bewijs die ze heeft verzameld in de loop der tijd, maar hij vindt dat zij alleen de dingen ziet die ze wilt zien.

Waar je als kijker eerst overtuigd bent van de krachten van de spiegel, wordt je toch snel aan het twijfelen gebracht. Ook het terugblikken naar het verleden schept daarin geen duidelijkheid. In het begin is goed duidelijk wat een terugblik is en wat niet, maar wanneer de hoofdpersonen last krijgen van waanbeelden treden die bij de kijker ook op. Het heden en verleden worden verweven tot één. Er is hier veel ruimte om zelf een interpretatie te geven aan het gene wat je ziet. Bijna de hele film blijft het goed te volgen, maar zodra het tempo op het einde drastisch omhoog gaat is dat helaas bijna niet meer te doen.

M53 Katie Sackhoff stars in Relativity Media's OCULUS.  Photo Credit: John Estes ©2013 Lasser Productions, LLC. All Rights Reserved.

Het is bijzonder noemenswaardig dat de film eigenlijk nergens in de typische horrorfilmclichés vervalt. Oftewel: Geen gespook in het donker, penibele situaties zonder telefoonbereik of bijzonder domme keuze van de hoofdpersonen. Daarnaast weet de film weg te blijven van de geforceerde schrikmomenten, waarbij het geluid ineens veel te hard gaat omdat er onverwachts iemand voor de neus van één van de hoofdrolspelers staat. Toch laat zo’n schrikmoment vaak wel een indruk achter die je lang bij blijft en dat mis je wel in deze film. Ondanks dat de film wel spannend is, is het nergens zo eng dat de film op je netvlies gebrand zal worden.

Helaas krijgt het einde dat ook niet voor elkaar, want die is net als de rest van de film te voorspelbaar. Er is geen origineel plot of onverwachte plotwending vlak voor de aftiteling die je helemaal van je stoel blaast. Je blijft vooral achter met een gevoel van twijfel. Is wat we hebben gezien wel echt of was het een waanbeeld van een van de hoofdpersonen? Of de waanbeelden voortkomen uit de gedachten of door de spiegel worden gecreëerd, is echter geen vraag meer, maar een wetenschap aan het einde.

Michael Wenting
Written by
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.