Duizelingwekkende Double Features: Mandy & Mandy

De wereld is een gevaarlijke plek. Terwijl je een kind bent hoor je te worden behoed voor alle dreigingen, terwijl je er spelenderwijs over leert. Op volwassen leeftijd ben je hopelijk behept met basale kennis en vaardigheden om je te verweren tegen de echte monsters. Hopelijk is dat laatste meer figuurlijk dan letterlijk. Maar wanneer het noodlot toeslaat en kleine dan wel grote meisjes uit hun schulp kruipen, kunnen hun geliefden hen dan nog wel beschermen of staan ze machteloos?

De keuze lijkt zo eenvoudig en voor de hand liggend als die ook is. Immers, de titels spreken voor zich. Echter, kunnen Mandy (1952) en Mandy (2018) verder uit elkaar liggen? Qua genre niet, zou je zo zeggen. Maar bij benadering hebben de films misschien toch wel meer met elkaar gemeen dan hun titelpersonages. Dus laten we eens de diepte ingaan en bepalen waarom deze twee rolprenten de basis zijn voor weer zo’n Duizelingwekkende Double Feature!

Mandy (1952)

Wanneer Christine (Phyllis Calvert) en Harry Garland (Terence Morgan) hun dochtertje Mandy (Mandy Miller) verwelkomen, ontdekken zij al snel dat hun kindje doof is.

Dat gaat natuurlijk de nodige uitdagingen met zich meebrengen, maar het perspectief van de ouders hierop botst hevig. Harry vindt dat zijn kleine meid normaal is en met leeftijdsgenootjes op een privéschool moet omgaan. Christine ziet dat absoluut niet zitten en wil Mandy bij het leerinstituut voor dove kinderen van Dick Searle (Jack Hawkins) aanmelden. Deze patstelling leidt tot een fikse huwelijkscrisis, waarbij Harry door zijn eigen moeder (Marjorie Fielding) tegen Christine wordt opgestookt. En de arme Mandy, die al zoveel moeite heeft met aansluiting vinden, belandt in de felle vuurlinie tussen haar beide ouders.

Mandy (2018)

Nabij de Shadow Mountains en in de omgeving van Crystal Lake leiden oorlogsveteraan Red Miller (Nicolas Cage) en schrijfster Mandy Bloom (Andrea Riseborough) een idyllisch leventje.

Hun rust wordt echter bruut verstoord zodra de verknipte sekteleider Jeremiah Sand (Linus Roache) geobsedeerd raakt door Mandy wanneer hij haar toevallig tegenkomt. Dit is een man die het woord nee niet kent en die vergelding zoekt wanneer hij zijn zin niet krijgt. De getraumatiseerd achtergelaten Red zint op bloederige, bloederige wraak…

…and it’s about you?

De volgorde voor deze Double Feature is een lastige. Begin je met Mandy, dan heb je een dramatisch verhaal dat wordt opgevolgd door een vertelling die hoop inspireert dat onoverkomelijke problemen toch opgelost kunnen worden.

Vang je aan met Mandy, dan bijt je de spits af met thema’s als verlies en geborgenheid en eindig je met inhoudelijke vraagstukken rondom liefde en zelfopoffering. Rekening houdend met toon en filmtaal, evenals de focus die kan verslappen, bekijk je beter eerst Mandy en dan Mandy.

Monsters op de loer

Van hier tot Tokyo. Dat is zo’n beetje de afstand tussen deze twee films, op het eerste gezicht. Een Brits zwart-wit drama van meer dan zeventig jaar geleden en een psychedelisch horrorverhaal. En ja, ze heten toevallig hetzelfde vanwege hun titelpersonages. Maar gek genoeg houden de vergelijkingen hier niet op. Verre van, zelfs.

Alexander Mackendrick‘s Mandy uit ’52 gaat over een klein meisje dat, wegens haar handicap, altijd in een sociaal isolement zal verkeren. En dat is waar de titelfiguur in Panos Cosmatos‘ bloederige relaas zelf voor kiest, mede vanwege haar traumatische jeugd.

De keuze voor afzondering om blootstelling van gevaren van buitenaf te voorkomen is in beide verhalen vergeefs. In het eerste geval zorgt het verschil in mening van Mandy’s ouders voor veel stress, evenals onbegrip vanuit haar directe omgeving. Haar naamgenote is zelfs in haar geliefde omgeving niet veilig voor gekken als Jeremiah Sand. Afsluiten van de buitenwereld brengt dus net zoveel risico’s met zich mee als die omarmen. Een belangrijk contrast is dat de eerste Mandy geaccepteerd en gehoord wil worden, terwijl de ander juist de eenzaamheid bewust opzoekt.

Hun specifieke externe factoren het hoofd bieden en veerkrachtigheid tonen is niet enkel voor de titelpersonages weggelegd. Het dove meisje heeft haar moeder en Dick Searle die voor haar opkomen. De teruggetrokken schrijfster wordt beschermd en gewroken door Red. Deze drie gaan voor hun Mandy’s door het vuur – in één geval letterlijk.

Veel plezier!

Hopelijk ben je een avondje zoet met deze Duizelingwekkende Double Feature. Mandy is gemakkelijk toegankelijk voor iedereen die een abonnement heeft op Prime Video. Voor Mandy zul je iets meer moeite moeten doen door de DVD dan wel de Blu-ray op te snorren via Amazon.

Kun jij je vinden in deze samenstelling? Vind je de overeenkomsten te ver gezocht of ken je andere films die interessantere gelijkenissen dan wel contrasten met elkander bieden? Laat het ons gerust weten door een reactie onder dit artikel achter te laten.

P.S.: Waarschijnlijk heb je het overduidelijke antwoord tussen de regels door al kunnen lezen. Maar vraag je ons welke van de twee films de beste is? Dan moeten we, hoe goed Mandy ook is, Mandy het voordeel van de twijfel geven.

Written by
Leest, luistert, speelt, kijkt en schrijft. Double Features zijn het nieuwe binge watchen!

2 Comments

  1. Het is goed om te weten dat ik moet beginnen met Mandy en niet Mandy.

    Reply
    • Ja, heel graag gedaan hoor!

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.