Recensie: A Series of Unfortunate Events – Seizoen 2

Samenvatting
Het tweede seizoen van A Series of Unfortunate Events is wederom genieten: Het acteerwerk is goed, de settings zijn fantastisch vormgegeven en het verhaal is spannend. Er zijn wel wat dingen die wat beter hadden gekund, maar kijkend naar wat deze serie allemaal wel goed doet is dat eigenlijk verwaarloosbaar - zeker als je de boeken niet gelezen hebt en met een blanco blik kijkt daar deze Netflix Original.
8

Meer ellendige avonturen

Violet, Klaus en Sunny verloren hun huis en ouders in een alles vernietigende brand. Door bankier Mr. Poe werden ze ondergebracht bij hun voogd Graaf Olaf. Een vreselijke man die plannen smeedt om het familiefortuin in handen te krijgen. De Baudelaire-wezen weten steeds net op tijd te ontsnappen uit de handen van de geldwolf. Uiteindelijk zijn ze in een kostschool beland. Een vreselijke plek, maar de vriendschap die ze met de Quagmire-drieling sluiten is een klein lichtpuntje. Totdat Graaf Olaf weer opduikt…

Dit tweede seizoen gaat direct verder waar het eerste seizoen eindigde: de Baudelaire-kinderen op een bankje, wachtend op Nero, de vice-directeur van Prufrock Preparatory School. Ze hebben daar zo lang zitten wachten dat Sunny al van een baby in een peuter is veranderd – een goede grap waarmee het seizoen opent na een ruim jaar wachten op nieuwe afleveringen. Hun ellendige avontuur brengt ze dit seizoen ook naar de penthouse van Jerome en Esmé Squalor, een dorp dat kraaien aanbidt, het Heimlich-ziekenhuis en de Caligari-kermis.

Bron: Netflix

Netflix versus de boeken

A Series of Unfortunate Events is een verfilming van een dertiendelige boekenreeks. Pas aan het eind van boek vijf wordt het overkoepelende mysterie geïntroduceerd en tot boek tien weet je eigenlijk nog zo goed als niks. De spanning wordt heel langzaam opgebouwd en pas in de laatste boeken vallen steeds meer dingen op zijn plaats. De serie doet dat echter heel anders, want al in het eerste seizoen wordt het mysterie geïntroduceerd. Goede zet, want dat trekt je als kijker een stuk eerder in het verhaal.

In seizoen twee gaat dat helaas een beetje mis: het tweede seizoen laat veel te veel zien van het mysterie rondom een geheime organisatie, wat uiteindelijk veel van de spanning weghaalt. De Baudelaire-wezen lijken daardoor een stukje minder hopeloos en op zichzelf aangewezen, wat het geheel iets minder triest maakt. Het ergste is eigenlijk wel dat dit tweede seizoen een gigantische spoiler bevat voor het aankomende derde seizoen. Daarmee hebben ze vroegtijdig een van de meest verrassende plotwendingen alvast de nek omgedraaid.

Bron: Netflix

Personages met karakter

Malina Weissman en Louis Hynes zetten wederom een hele goede Violet en Klaus neer. Dat ze erg goed acteren blijkt vooral uit aflevering zeven en acht in het Heimlich Hospitaal. Hierin moeten ze namelijk overleven door dingen te doen die niet binnen hun karakters passen. De zeer vriendelijke archiveerder van het ziekenhuis vertrouwt ze namelijk volledig, maar zij moeten zijn vertrouwen beschamen om meer te weten te komen over de familiegeschiedenis en Count Olaf. De tweestrijd die zij doormaken is voelbaar. Natuurlijk mag peuter Presley Smith als Sunny niet vergeten worden, want zij is zo schattig dat elk scène met haar fantastisch is.

Natuurlijk is ook Neil Patrick Harris weer van de partij als Count Olaf en zijn alter ego’s Coach Genghis, Gunther, Detective Dupin en Mattathias Medicalschool. Deze rol lijkt Neil Patrick Harris op zijn lijf geschreven en hij lijkt zich dan ook helemaal uit te leven. Hij kan zelfs naar hartelust zijn zangtalent oreren, want er zitten maar liefst drie musicalnummers in dit tweede seizoen. Alles bij elkaar begint het wel een beetje een Neil Patrick Harris-show te lijken, want zijn schermtijd is in verhouding met de andere hoofdpersonen wel wat veel. Dat is meer een probleempje met het script dan dat het aan de acteur ligt.

Bron: Netflix

Knipogen

Er zit veel humor in dit tweede seizoen en een aantal knipogen naar andere films, series en muziek. Van de Spice Girls tot The Shining en van How I Met Your Mother tot 101 Dalmatiërs. Enerzijds erg leuk, maar anderzijds benadrukt dat wel erg veel dat je naar fictie zit te kijken, terwijl de serie eigenlijk als een soort documentaire gebracht wordt – mede te danken aan Lemony Snicket die onderzoek heeft gedaan naar de tragische gebeurtenissen in het leven van de familie Baudelaire en het verhaal eigenlijk door hem verteld wordt.

Don’t look away…

De titelsong adviseert met klem om iets anders te gaan kijken, want deze serie verpest je avond, je hele leven en je dag. Toch is ons advies om die mededeling gewoon te negeren en te gaan genieten van deze heerlijke serie. Natuurlijk, er zijn best wel wat minpunten te vinden, maar over het algemeen zit deze serie gewoon nog steeds erg goed in elkaar. Het acteerwerk is goed, de settings zijn fantastisch vormgegeven en het verhaal is zeker spannend genoeg voor de nieuwkomers (degene die de boeken niet hebben gelezen).

Geschreven door
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

Wat is jouw mening?

0 0

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.