Recensie: A Series of Unfortunate Events

Summary
Over A Series of Unfortunate Events kun je als liefhebber uren blijven doorpraten, maar mensen die het verhaal nog niet kennen zullen misschien niet worden meegezogen door de serie. Het feit blijft echter dat het erg goed gemaakt is. Het is een spannend mysterie en dit eerste seizoen laat je al achter met een heleboel vragen. Voor de boekenlezers is er ook nog genoeg nieuws te ontdekken, want er worden nieuwe personages geïntroduceerd en een aantal gebeurtenissen zijn nog niet te linken aan de boekenreeks. Dat er een tweede seizoen komt lijkt eigenlijk wel zo goed als zeker, maar het blijft nog even spannend of ook de laatste negen boeken eindelijk eens verfilmd worden.
8.5

Het leven van Violet, Klaus en Sunny neemt een dramatische wending als ze van bankier Mr. Poe te horen krijgen dat hun huis is afgebrand en dat hun ouders daarbij om het leven zijn gekomen. Graaf Olaf krijgt de voogdij, omdat dat staat beschreven in het testament, maar de Baudelaire-wezen kennen hem niet. Het blijkt een vreselijke man die het leven van de kinderen tot een hel maakt: hij behandelt ze als zijn slaven en bedenkt vreselijke plannen om het familiefortuin in handen te krijgen. Als het drietal weet te ontkomen, blijft hij ze (steeds in andere vermomming) achtervolgen. Ook de andere voogden kennen zij niet en dat maakt dat ze zich beginnen af te vragen wat hun ouders precies voor hen verborgen hielden.

A Series of Unfortunate Events is een boekenreeks die bestaat uit maar liefst dertien delen. In 2004 werden de eerste drie boeken al eens verfilmd, maar het grote succes bleef uit: veel fans van de boeken waren teleurgesteld. Gelukkig heeft Netflix het aangedurfd om het verhaal van de Baudelaire-kinderen nogmaals te vertellen, maar nu in de vorm van een serie. Schrijver Lemony Snicket, wat een pseudoniem is van Daniel Handler, is zelf ook nauw betrokken bij het maken van deze Netflix Original. Het eerste seizoen bestaat uit acht afleveringen, twee afleveringen per boek. Het tweede seizoen zal tien afleveringen krijgen (boek vijf tot en met negen), mits Netflix groen licht geeft natuurlijk. In het derde seizoen zullen dan de boeken tien tot en met dertien verfilmd worden.

A Series Of Unfortunate Events

Wil je meer weten over A Series of Unfortunate Events, lees dan eerst een van onze oudere artikelen over deze serie: Uit Den Ouden Doosch (over de film uit 2004), Mooier op Papier? (film versus de boeken) en Pareltjes Onder het Stof (over het tiende boek uit de reeks). Genoeg leesvoer dus, maar nu is het tijd om de nieuwe, langverwachte Netflix-serie te bespreken. Het cijfer bovenaan deze pagina geeft natuurlijk al genoeg weg, maar deze serie is echt heel goed geslaagd. De angst dat de serie niet trouw genoeg aan de boeken zou zijn of dat het verhaal toch niet geschikt genoeg blijkt voor op de televisie, komt gelukkig niet uit. Wat vooral erg goed is gedaan is dat de hele mysterie rondom de Baudelaire-ouders en een connectie tussen de kinderen en de mensen die ze ontmoeten al vroeg duidelijk wordt.

De boekenreeks wordt eigenlijk pas na deel vijf interessant, want tot dan toe weet je als lezer niets over een groot, complex verhaal achter de gebeurtenissen. In deze Netflix-serie is dat al vrij snel duidelijk. De verteller, Lemony Snicket, geeft iets prijs van een gangenstelsel, Klaus vindt een onbekend voorwerp in het afgebrande huis (wat niet voorkomt in de boeken) en hun voogden laten iets los over hoe zij gerelateerd zijn. Zo zijn er meer scènes die de kinderen al vroeg op het spoor zetten van het mysterie achter de ellende die zij doormaken. Dat maakt dat het ook écht een serie is, veel meer dan dat de boekenreeks (met name de eerste vijf delen) dat is. Voor wie het verhaal van de Baudelaires nog niet kent, is het dus ook al meteen spannend. Je hoeft je als kijker niet door het eerste seizoen heen te worstelen voordat je ontdekt dat er meer gaande is dan Graaf Olafs jacht op het familiefortuin.

unfortunate_1

Voor de boekenlezers is de serie ook zeker spannend genoeg, want je krijgt een aantal dingen te zien die je op het moment nog niet helemaal kan plaatsen of linken aan een van de boeken. Toch zijn er al connecties zichtbaar met de meeste van de vervolgboeken. Hoe precies? Geen idee, maar dat wordt vast duidelijk in de volgende seizoenen. Ook zijn er een aantal nieuwe personages toegevoegd die de wereld van A Series of Unfortunate Events nu al een stukje complexer maken. Bovendien weet nog niemand wat hun rol precies zal zijn verderop in het verhaal. Een opvallende keuze is wel dat een verslaggeefster van de krant in de serie de vrouw van bankier Mr. Poe is. In de boeken duikt de verslaggeefster pas op in boek zes en zorgt daarmee voor een rode draad tot aan het eind van de serie. Hoe dat zich verder uit gaat pakken is dus nog maar de vraag.

Wat misschien wel nog iets grimmiger had gemogen is het visuele aspect. De verfilming uit 2004 deed dat al heel goed, maar de Netflix-serie gaat af en toe nét iets te ver de kinderlijke kant op met de Fristi-kleuren. Het is mooi dat af en toe iets kleurrijks eruit springt in het grauwe geheel, maar dit is net iets teveel van het goede. Wel draagt dat bij aan het gevoel dat de wereld waar dit verhaal zich afspeelt niet de onze is. Net als de mismatch van items uit verschillende periodes. Al zorgt dat ook voor de nodige grapjes en knipogen naar het heden. Het zijn redelijk subtiele opmerkingen, zoals Sunny die Uber brabbelt als het over taxi’s gaat of iemand die verwijst naar de IT-afdeling als een typemachine gesloopt wordt. De serie is met vlagen behoorlijk komisch, maar nooit te overheersend en daarmee eigenlijk in precies dezelfde toon als in de boeken.

unfortunate_2

Het acteerwerk is ook zeker niet onaardig gedaan. Neil Patrick Harris (How I Met Your Mother) weet, eigenlijk een beetje tegen de verwachting in, een hele sterke Graaf Olaf neer te zetten. Zijn verschillende vermommingen zijn ook heel goed en hij schakelt naadloos over van Graaf Olaf naar een van zijn typetjes. Iedereen trapt in zijn slechte acteerwerk, behalve de kinderen. Die worden gespeeld door Malina Weissman, Louis Hynes en Presley Smith. De oudste twee zijn erg geloofwaardig als Violet en Klaus, en de baby is natuurlijk gewoon schattig. Wat vooral prettig is, is dat ze niet heel kinderlijk meer zijn en dat past ook wel bij de situatie, want die dwingt hen om al op hele jonge leeftijd zich volwassen op te stellen. Voor de kenners van de film: de cast van de serie doet eigenlijk de acteurs van toen vergeten.

Mede dankzij de keuze van de acteurs voor de overige rollen doen de personages in de serie niet heel erg denken aan de personen in de film. In eerste instantie is het wel opvallend dat Mr. Poe (en zijn gezin) en voogden oom Monty en tante Josephine gespeeld worden door zwarte mensen. Er wordt namelijk beweert dat zij familie zijn en hoewel er in de boeken nooit gesproken wordt over huidskleuren, schets het toch wel een ander beeld. Echter, zodra je deze personages in de serie ontmoet, voelt dat heel natuurlijk aan en valt het eigenlijk helemaal niet meer op dat de mensen verschillende huidskleuren hebben. Mr. Poe, oom Monty en tante Josephine worden respectievelijk gespeeld door K. Todd Freeman, Aasif Mandvi en Alfre Woodard. De minst sterke personages zijn van Don Johnson en Rhys Darby, de eigenaren van Lucky Smells Lumbermill.

unfortunate_5

Dan rest daar eigenlijk nog maar een belangrijke naam: Patrick Warburton. Hij speelt Lemony Snicket en is een prima keuze als vertolker van de lichtelijke paranoïde onderzoeker die het leven de Baudelaire-wezen onderzocht. Echter, hij is wel een beetje teveel aanwezig. Het verhaal wordt steeds door hem onderbroken, als hij vindt dat iets toegelicht moet worden. Geheel in de stijl van de boeken, maar die onderbrekingen duren net wat te lang en zijn wel aan de saaie kant. Vooral omdat dit eerste seizoen niet echt toelicht wie hij is en waarom hij het verhaal van de Baudelaires vertelt. Maar als de serie zo trouw blijft aan de boeken, dan komen we vanzelf achter wat Snicket met het verhaal te maken heeft…

Written by
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

Wat is jouw mening?

0 0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.