Recensie: Escape Room

Samenvatting
In Escape Room belanden zes onbekenden samen in een escape room en moeten ze de puzzels oplossen voordat ze het haasje zijn, want de puzzelkamers blijken levensgevaarlijk. De escape rooms zijn erg goed ontworpen, met name de kamer waarbij het interieur aan het plafond hangt is fantastisch. De cast doet het prima en de personages zijn net interessant genoeg. Niet bijzonder, maar in ieder geval niet vervelend. Het is jammer dat het einde een beetje tegenvalt, maar al met al is Escape Room zeker een leuk tussendoortje - ook om in de bioscoop te kijken.
6.5

Plezier voor zes

Zes personen die elkaar niet kennen belanden samen in een escape room. Als het eerste raadsel wordt opgelost neemt het spel een vreemde wending. Het spel blijkt levensgevaarlijk. Alleen door goed samen te werken onder grote tijdsdruk en extreme omstandigheden kunnen ze verschillende raadsels oplossen. Hoeveel escape rooms moeten zij doorstaan en wat wacht er aan het einde? Kunnen de spelers elkaar wel vertrouwen en wat is de reden dat zij dit spel moeten spelen? Vragen die ze alleen beantwoord krijgen als ze de puzzelkamers te slim af zijn.

Escape Room is een psychologische thriller geregisseerd door Adam Robitel, die eerder verantwoordelijk was voor The Taking (ook bekend als The Taking of Deborah Logan) en Insidious: The Last Key. Beide prima films, maar niet echte hoogvliegers. Dat, samen met de film Escape Room uit 2018 in je achterhoofd (die overigens niks te maken heeft met deze titel), zijn de verwachtingen voor deze film niet erg hoog gespannen. Mede daarom weet Escape Room toch wel te verrassen.

Ondersteboven van de escape rooms

Het grootste pluspunt is de vormgeving van de verschillende escape rooms. Die zien er heel erg mooi uit, vol met details. Elk kamer heeft een ander thema dat tot in de puntjes is uitgevoerd. Met name de puzzelkamer waarin het plafond de vloer is en de complete inrichting ondersteboven aan het plafond hangt. Dat is zo goed gedaan dat je haast zou denken dat het beeld horizontaal gespiegeld is, waar het niet dat de spelers van het spel zich door de kamer moeten bewegen met de zwaartekracht op hun schouders. Ook wordt hier goed met de camera gespeeld, die op sommige momenten 180 graden draait.

De raadsels die ze moeten oplossen zijn over het algemeen goed bedacht, maar het blijft toch jammer dat je als kijker niet mee kan gaan zitten puzzelen. Als je de escape rooms ziet krijg je namelijk spontaan zin om ook zelf deel te nemen, mits de levensgevaarlijke delen achterwege worden gelaten natuurlijk. Het belangrijkste is dus in ieder geval dat deze escape rooms echt hadden kunnen zijn en dat je als kijker wel heel duidelijk ziet hoe de spelers aan de antwoorden komen. Met uitzondering van de laatste kamer, die toch nogal afgeraffeld voelt. Het ontwerp is wel tof, maar echt een escape room kun je het niet noemen.

Waarom zij?

De zes hoofdrollen worden gespeeld door Taylor Russell, Logan Miller, Jay Ellis, Tyler Labine, Deborah Ann Woll en Nik Dodani. Ze spelen allemaal een prima rol en zetten geloofwaardige personages neer die net interessant genoeg zijn. Wie zijn deze mensen, wat hebben ze met elkaar gemeen en waarom zijn ze samen in de dodelijke Escape Rooms beland? De vierentwintigjarige Taylor Russell (die prima door gaat voor een jonger iemand) is de leidende hoofdrolspeler, maar dat komt niet duidelijk genoeg naar voren. De verschillende personages krijgen allemaal ongeveer evenveel aandacht, maar door de korte speelduur krijgt geen van de personages echt diepgang.

Ontknoping stelt teleur

Het einde laat een beetje te wensen over. Hoewel je als kijker de belangrijkste vraag enigszins beantwoord krijgt, verwacht je meer dan dat. De film lijkt namelijk op te bouwen naar een verrassende twist of verbazingwekkende verklaring voor het bestaan van de levensgevaarlijke escape rooms. Het slot doet daarmee afbreuk aan de rest van de film, die mede interessant is door de kleine stukjes achtergrondinformatie die je steeds krijgt. De opbouw naar een vervolgfilm is jammer. Het is nog maar de vraag of de kijker wel zit te wachten op een tweede deel.

Michael Wenting
Geschreven door:
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

1 reactie

reageer

Je e-mailadres wordt niet openbaar gemaakt. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.