Recensie: He Named Me Malala

Samenvatting
Al met al is deze film een echte aanrader. Een inspirerende documentaire over een krachtig, moedig, maar vooral ook lief en leuk meisje. Het doet de kijker geloven dat één iemand écht de wereld kan veranderen en laat de kijker daarin achter met een goed en hoopvol gevoel.
8.5

Malala Yousafzai is in Pakistan geboren en wordt daar op 15-jarige leeftijd in haar hoofd geschoten door de Taliban, wat ze wonder boven wonder overleeft. Malala uitte haar ideeën over onderwijs en educatie voor meisjes en werd hiervoor door de Taliban gestrafd. Dit weerhield Malala er echter niet van om opnieuw haar mond open te trekken en sindsdien is zij activiste en campagnevoerder voor kinderrechten over de hele wereld. In 2014 werd Malala genomineerd voor de Nobelprijs van de Vrede en werd daarmee de jongste Nobelprijswinnaar ooit.

In deze documentaire leren we Malala kennen als een jonge, leuke en vlotte meid. Ze woont in Engeland met haar lieve vader, bescheiden moeder en twee ondeugende broertjes. Ze spelen kaartspelletjes, klagen over hun huiswerk, plagen elkaar en doen een wedstrijdje armpje drukken. Malala laat haar slaapkamer zien; een vrij normale kamer, behalve dat ze een boekenkast heeft die een hele muur in beslag neemt en vol staat met boeken die de gemiddelde volwassene niet gelezen heeft. Terwijl we dit inkijkje krijgen in het leven van Malala en haar familie, krijgt de kijker langzamerhand ook steeds meer beelden te zien van de situatie in Pakistan. Malala ging hier een poos lang naar school, totdat de Taliban het de meisjes verbood om naar school te gaan. Malala vindt dit onterecht en trekt zich hier vrij weinig van aan, iets wat zij met een kogel moet bekopen.

Malala

Deze documentaire is enorm indrukwekkend. Aan de ene kant maak je kennis met een heel normaal schoolmeisje. Ze is lief, zorgzaam, gezellig, slim en charmant. Tegelijkertijd maak je kennis met hetzelfde meisje met enorme ballen, een gigantisch doorzettingsvermogen, durf en daadkracht. Een meisje dat bovendien ontzettend goed toespraken kan houden en een hele zaal stil kan krijgen in haar eentje. Een meisje dat haar kop uitsteekt omdat ze het simpelweg niet eens is met de situatie. Indrukwekkend is het moment waarop de kijker beelden van Malala’s toetsen te zien krijgt, waarbij zij klaagt over hoe moeilijk het was en hoe stom ze natuurkunde vindt, afgewisseld met beelden van datzelfde meisje in Pakistan. Het is moeilijk te bevatten dat dit over dezelfde persoon gaat. Dit is een belangrijk aspect wat deze documentaire zo sterk maakt. Malala is niet alleen een vredesactiviste, maar ook een heel leuk meisje.

Ook de vader is een ontroerend figuur. Hij is eveneens een activist, net als zijn dochter, en heeft altijd het beste met zijn dochter voor gehad. Er is wel eens kritiek geweest op de vader, dat hij zijn dochter in deze rol geforceerd zou hebben. Na het kijken van deze documentaire is daar geen twijfel meer over mogelijk. De vader vertelt met tranen in zijn ogen over de situatie in Pakistan en Malala vertelt met een gigantische passie over wat zij daar nou eigenlijk van vindt. Malala vertelt: “He only gave me the name Malala. He did not make me Malala.” Vader lijkt soms uit elkaar te barsten van trots.

trailer-image-3

Ook de vormgeving van de documentaire is heel sterk en indrukwekkend. Verhalen uit het verleden waar geen beelden van zijn, zijn op een mooie manier geïllustreerd met bewegende beelden. Verschillende verhalen uit Pakistan worden op deze kunstzinnige manier verbeeld, zonder daarin te abstract of kinderachtig te worden. Op een serieuze en mooie manier weten de documentairemakers hierin een heel compleet beeld te schetsen van de wereld waarin Malala is opgegroeid.

De documentaire is een inspirerend en ontroerend geheel. Het laat een meisje zien met ontzettend veel lef, en een mening waar zij voor durft op te staan. Malala vertelt; “I tell my story, not because it is unique, but because it is not. It is the story of many girls. I am not a lone voice, I am many. I am Malala. But I am also Shazia. I am Kainat. I am Kainat Soomro. I am Mezon. I am Amina. I am those 66 million girls who are deprived of education. And today I am not raising my voice, it is the voice of those 66 million girls.” De kijker ontkomt niet aan tranen in de ogen tijdens de toespraak van Malala.

Geschreven door
Maren is een 23-jarige studente Mediawetenschappen. Zoals elke vrouw van deze leeftijd is ze vooral gek op romantische komedies in haar vrije tijd. Af en toe een intellectueel hoogstandje kan ze echter af heus ook wel waarderen en historische klassiekers behoren tot één van haar fascinaties. Met horrorfilms hoef je echter dan weer níet aan te komen zetten, want dan kan Maren haar nachtrust vaarwel zeggen.

Wat is jouw mening?

0 0

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.