Recensie: Horns

Samenvatting
Horns is ondanks enkele vergelijkingen een erg originele film, waarbij het moeilijk is te voorspellen waar het verhaal naartoe gaat. Je wordt geconfronteerd met zonde en verlossing, verraad en vervloeking, bovennatuurlijke krachten en hier en daar een bloederig, maar passend tafereel. Dat sommige scènes door gebruik van CGI los lijken te hangen van de rest kan negatief bevonden worden, maar gezien het sterke bovennatuurlijke thema is dat geheel geoorloofd. Films die op een dergelijke manier mythe, religie en de menselijke psyche combineren vind je niet zo snel.
8.5

De jongeman Ig gaat een moeilijke tijd door wanneer zijn vriendin dood wordt gevonden in het bos. In het kleine dorpje nemen geruchten snel de overhand en wordt Ig verdacht van moord op zijn vriendin. Alsof zijn leven op het moment nog niet genoeg hel bevat groeien er spontaan hoorns uit zijn schedel. Niemand lijkt de hoorns op te merken en iedereen vertelt zijn duisterste geheimen en verlangen aan Ig zonder dat hij er om vraagt. Hoewel Ig de hoorns ziet als een vloek, ziet hij er langzamerhand ook de voordelen van in. Het enige waar zijn leven nu nog om draait is de echte moordenaar van zijn vriendin te vinden.

Ig wordt gespeeld door de Engelse acteur die we allemaal wel kennen: Daniel Radcliffe. Met zijn carrière in de Harry Potter-films blijft hij dicht bij het fantasy-genre in deze nieuwe thriller van Alexandre Aja. Aja staat bekend om The Hills Have Eyes en Piranha 3D, films die op een kleine groep fans na beiden matig zijn ontvangen, maar het is duidelijk dat hij met Horns een andere weg is ingeslagen. Geen over-the-top horror en schrikmomenten meer, maar een degelijk verhaal met diepere lagen. Dat heeft er wellicht mee te maken dat Horns is gebaseerd op het boek van Joe Hill, de zoon van Stephen King. Vader en zoon lijken wat dat betreft erg op elkaar: in Horns vormen mysterieuze bovennatuurlijke fenomenen de rode draad, net als in veel van King zijn verhalen. Radcliffe’s tegenspeelster is Juno Temple, een gezicht dat we steeds vaker zien in bijvoorbeeld Maleficent en Sin City: A Dame to Kill For. Hoewel ze niet veel screen time heeft in Horns – zij is immers de dode vriendin – speelt ze wel een belangrijke rol, want we zien Radcliffe en Temple  een paar keer samen met een sterke chemie.

14092101320017742612540746[1]

Het verhaal van de vermoorde vriendin staat duidelijk ondergeschikt aan het overkoepelende thema van de film. Er zijn meerdere manieren om deze te interpreteren, maar de vele verwijzingen naar Bijbelse figuren, religie, karma, zondes en de zuivering daarvan geven een sterke hint. Op de hoorns na zijn de verwijzingen vaak vrij subtiel en er is (gelukkig) geen verpletterende moraal op het eind van de film. Integendeel, het einde zal niet zijn wat je verwacht. Met een speelduur van twee uur is er genoeg tijd genomen om elk personage van de vrij kleine cast goed uit te werken. Naast Ig en zijn vriendin Merrin spelen zijn beste schoolvrienden van vroeger ook een belangrijke rol in het verhaal, waar je als kijker gaandeweg achter komt door het gebruik van flashbacks en volledige scènes in het verleden. Zodoende begint de film vrij eenvoudig en groeit het uit tot een redelijk complex web van relaties, aannames en leugens. Dit is geen film die je zal vervelen.

horns_2-b

Dat komt niet alleen door de sterke manier van vertellen, maar ook door de mooie beelden die voorbij komen. Het neerslachtige dorpje wordt sfeervol maar dreigend neergezet door de rustige omgeving en het grauwe weer. De bovennatuurlijke elementen in het verhaal – welke we nog even geheimhouden – steken hier krachtig tegen af. Er worden enkele computeranimaties gebruikt om de mythische aspecten visueel te maken, welke misschien iets té scherp afsteken tegen de realistische omgeving. Dat is een keuze geweest van de regisseur, maar in verhouding tot de opbouwende spanning is het op zijn plaats. De soundtrack van Horns is ook noemenswaardig met artiesten als Marilyn Manson tot aan David Bowie. Nou is de track ‘Heroes’ een beetje cliché om zo vaak en letterlijk in te zetten, maar het werkt wel. Zet daar een fantasierijk verhaal onder met een acteur die zijn acteerprestaties deels uit de theaterwereld heeft verworven en je krijgt gegarandeerd sfeervolle scènes.

Toch zal Horns niet voor iedereen weggelegd zijn, want de ogenschijnlijke sprookjesachtige fantasie komt soms erg hard en bloederig uit de hoek – dat is waar we de handtekening van de regisseur in herkennen. Fans van Harry Potter zijn dus gewaarschuwd: dit is niet de Daniel Radcliffe die je gewend bent. Echter, Shia LaBeouf, die oorspronkelijk was gekozen om de hoofdrol te vertolken, zou de echt wrede en duistere kant van Ig waarschijnlijk beter vertaald hebben dan Radcliffe het nu heeft gedaan. Het blijft moeilijk om door Harry Potter heen te kijken, zeker in een soortgelijk genre.

Jim Schulpen
Geschreven door:
Het maken van een eigen speelfilm was de aanleiding om de opleiding Film- en Televisiewetenschappen te volgen. Nu kijkt hij films uit elke periode, (bijna) elk genre en verschillende series. Een favoriete film is moeilijk te bepalen, maar het werk van Quentin Tarantino of Christopher Nolan doet het altijd goed.

reageer

Je e-mailadres wordt niet openbaar gemaakt. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.