Recensie: In Limbo

Samenvatting
Een film waarbij de titel perfect beschrijft welk gevoel het de kijker geeft. Als je op zoekt bent naar een documentaire die vervreemdt, verbaast en verrast, dan is In Limbo zeker aan te raden. Voor mensen met interesse, hij draait nog een aantal keren op het IDFA op diverse locaties in Amsterdam. En één tip; neem een notitieboekje mee om aantekeningen te maken van je filosofische gedachtes, want anders ben je ze gauw weer kwijt!
8.5

IN LIMBO
1. Lit: In a netherworld, neither heaven nor hell. 
2. Fig: Abandoned, forgotten, on hold.
3. Computer Science: said of data erased from a system, but not yet deleted from its storage media.  

Afgelopen woensdag was de opening van het International Documentary Festival Amsterdam. Het is in 1988 opgericht en wordt sindsdien jaarlijks gehouden in Amsterdam. Het behoort nu tot één van de grootste documentairefestivals van de wereld. Jaarlijks worden er meer dan 250 diverse documentaires getoond, waar vaak veel internationale premières tussen zitten.

Op de tweede dag van het festival draaide In Limbo, een poëtische documentaire gemaakt door Antoine Viviani. De film is een kunstzinnige en filosofische documentaire rondom thema’s als identiteit, technologie, herinnering en kunstmatige intelligentie. Viviani verkent het grensgebied tussen menselijke identiteit en hedendaagse technologie. Een gebied dat ‘in limbo’ is, waar de kijker gedurende 85 minuten compleet verdwaald raakt in mooie filosofische en poëtische ideeën.

70373_1

De film behandelt eigenlijk teveel onderwerpen om in één recensie te kunnen vatten. In een constante stroom van beelden en stemmen komen allerlei thema’s aan bod rondom het digitaliseren van menselijkheid en de menselijke herinnering. Zo zijn er mensen die beweren alles vast te willen leggen, alles te willen filmen en te registreren. Op deze manier hopen zij zichzelf beter te leren kennen, want wie ben je eigenlijk echt? De computer kent ons inmiddels beter dan onze eigen moeder ons kent. En, nog angstaanjagender, misschien wel beter dan wij onszelf kennen. De computer wordt een enorm deel van onze identiteit .

Toch maakt de mens zichzelf nog graag wijs dat wij wel degelijk nog de controle hebben over computers. We kunnen de computers toch zeker uitzetten? Althans, dat willen we zelf graag geloven. Is dit wel echt zo? De worsteling met computers wordt duidelijk in de scène waarin ouderen wordt geleerd hoe ze plaatjes kunnen googelen. Tegelijkertijd komt er een man aan het woord die beweert een half jaar totaal geen technologie meer te gebruiken. Het wordt duidelijk dat hij op dusdanige wijze vervreemd raakt van de maatschappij en dat de mens eigenlijk niet meer zonder technologie kan.

De verschillende omgangsvormen met technologie, herinnering, internet en identiteit komen op deze manier langs. Leven mensen überhaupt nog wel in het nu, of zijn we nooit meer geweest dan enkel herinneringen en toekomstplannen? De mens is geen statisch iets, maar is constant onderweg en in beweging. Dit weet Viviani mooi te omschrijven als een continuity of change, een constante herhaling van veranderingen. Deze diverse thema’s worden aan elkaar gebonden door een hypnotiserende stem die poëtisch vertelt over supercomputers, data en herinneringen.

70372_1

Door de complexiteit van het het filosofische onderwerp weet Viviani de kijker met In Limbo in een bijzondere staat van twijfel, ambiguïteit en vervreemding te brengen. Aan het eind van de documentaire weet de kijker niet meer wie hij of zij is en zijn vragen opgeroepen rondom de betekenis van technologie voor onze identiteit. De vormgeving en cinematografie van de documentaire speelt echt ook een heel belangrijke rol in dit vervreemdende effect van In Limbo.

Zoals al opgemerkt, de zacht fluisterende stem van de voice-over brengt de kijker in een soort slaperige hypnose. Maar niet alleen dat, ook de personen die in beeld komen zijn ‘in limbo’. Ze zijn niet op een herkenbare plaats, ze zitten niet op een stoel in een kamer. Ze zijn enkel zwevende hoofden waar de camera omheen draait in een zwarte omgeving. De pratende hoofden zijn vormgegeven op een manier die meer doet denken aan verbindingen tussen bits en data, dan daadwerkelijke mensen. Hierin wordt dus wederom de grens tussen menselijkheid en technologie opgezocht. De personen worden minder herkenbaar als mens en eerder een virtuele versie van zichzelf.

70371_1

Eigenlijk is het enige kritiekpunt dat de film té veel stof tot nadenken geeft. Aan het eind van de film ben je alle interessante inzichten van het begin van de film weer vergeten. Het is lastig om één rode draad aan te wijzen. De film heeft geen verhaal waar het steeds naar terugkeert, maar lijkt meer op een constante stroom aan informatie. Misschien net zoals de mens zelf, iets wat altijd in beweging is, een continuity of change. Hierin functioneert de film dus eigenlijk als perfect voorbeeld van zijn eigen onderwerp.

Maren Zeinstra
Geschreven door
Maren is een 23-jarige studente Mediawetenschappen. Zoals elke vrouw van deze leeftijd is ze vooral gek op romantische komedies in haar vrije tijd. Af en toe een intellectueel hoogstandje kan ze echter af heus ook wel waarderen en historische klassiekers behoren tot één van haar fascinaties. Met horrorfilms hoef je echter dan weer níet aan te komen zetten, want dan kan Maren haar nachtrust vaarwel zeggen.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.