Recensie: Independence Day: Resurgence

Samenvatting
Independence Day: Resurgence doet heel hard zijn best om zijn voorganger te overtreffen en is inderdaad grootser van opzet dan zijn deze illustere voorganger. Daarentegen weet de film toch een behoorlijk stukje minder te boeien, wat jammer is omdat je als liefhebber van het eerste deel dan toch een beetje met een wrange smaak in je mond achter blijft. Had Will Smith de film kunnen redden? We zullen het nooit weten.
6.5

Het is alweer twintig jaar geleden sinds de buitenaardse wezens onze planeet hebben aangevallen. Het wordt wel weer eens tijd dat ze het opnieuw zouden proberen, maar de mensheid heeft niet stil gezeten en heeft in de tussentijd de buitenaardse technologie grondig bestudeerd om voorbereid te zijn voor een hernieuwde aanval. Ook wordt de technologie gebruikt om de aarde weer goed op poten te krijgen. Wanneer de mensheid dan ook de inmiddels twintig jaar durende vrijheid viert, wordt deze opnieuw opgeschrikt door een aanval vanuit de ruimte.

Roland Emmerich staat wel een beetje bekend om zijn films waarin alles stuk moet, zo maakte hij bijvoorbeeld The Day After Tomorrow, waar de aarde ten onder dreigt te gaan aan een enorme ijstijd, 2012 waar een enorme vloedgolf en uiteen scheurende aardkost de aarde plaagt en natuurlijk ook Godzilla waarin een monster de aarde teistert. Toch is Independence Day uit 1996 nog bekender, en ook de meest geliefde film van deze maker. Jeff Goldblum en Will Smith gingen in deze film het buitenaardse gespuis gezamenlijk te lijf en zegevierden uiteraard, want anders hadden we nu geen vervolg gehad.

id-01

Het is dit jaar wel een beetje het jaar van de vervolgfilms die heel lang op zich lieten wachten of zelfs uit het niets kwamen. Finding Dory en Ghostbusters bijvoorbeeld zijn andere films die dit hebben. Op dit nieuwe deel van Independence Day moesten we dus inderdaad twintig jaar wachten, waarbij het dan ook wel leuk is dat er in de film ook zoveel jaren voorbij zijn gegaan. Ook leuk is dat we Jeff Goldblum wederom in de film terug zien, ook diens vader, gespeeld door Judd Hirsch, zien we in deze film weer terug. Grootste afwezige is natuurlijk Will Smith, die in het eerste deel toch wel de hoofdrol speelde.

Zonder veel tijd te verliezen wordt de kijker duidelijk gemaakt hoe de vork in de steel zit, de oude personages worden opnieuw aan ons voorgesteld, evenals de nieuwe gezichten. Er is lang sprake van geweest dat Will Smith alsnog zou meedoen, maar dat bleek achteraf toch niet te lukken. Zijn vervanger is Liam Hemsworth, en hoe hard hij het ook probeert, hij kan niet dezelfde sfeer neerzetten als Smith in het eerste deel voor elkaar kreeg. Zeg wat je wil over Will Smith, voor Independence Day was hij perfect gecast. Het is ook niet per se alleen aan Hemsworth te wijten dat hij hetzelfde niet voor elkaar krijgt, hij krijgt simpelweg ook te weinig ruimte om zich te laten zien. Overigens is Independence Day: Resurgence zijn tijd mogelijk vooruit, want in dit deel is er een vrouwelijke president van Amerika.

Het grootste euvel van de film is eigenlijk dat het geen echt super episch moment heeft zoals zijn voorganger dat wel had. Er is voldoende spektakel uiteraard, het is en blijft een Emmerich film dus er wordt meer dan voldoende opgeblazen. Misschien is het eerder een stukje overdaad dan gebrek aan spektakel. Er gebeurt zoveel in de film dat het allemaal niet meer zo bijzonder is. Op zich is dat natuurlijk logisch, want een vervolg moet natuurlijk groter en beter, alleen dat groter is wel gelukt, maar het beter is een beetje achterwege gebleven. Het is eigenlijk simpelweg te druk op het scherm.

id-02

Een liefhebber van logica moet je niet zijn als je de films van Roland Emmerich gaat kijken, want dan kom je van een koude kermis thuis. Zo zouden die aliens natuurlijk best een beetje ontwikkeld moeten zijn om dergelijke schepen te bouwen, maar ze maken de meest bijzondere keuzes waardoor je je soms zelfs begint af te vragen of ze wel in staat zouden moeten zijn om onze kleine planeet te vinden, laat staan twee keer! De mensen maken zich daarnaast blijkbaar nergens druk over en zelfs al is het lot in handen van slechts een paar mensen, die hebben nog gewoon alle tijd van de wereld om met andere dingen bezig te zijn, zoals een beetje flirten bijvoorbeeld. Dat is ook niet zo heel erg natuurlijk, het is en blijft entertainment.

Op de aan ons geleverde blu-ray staan een aantal extra’s, namelijk een aantal verwijderde scènes, het audiocommentaar van Roland Emmerich, een making of en de nodige bloopers, die voor een film als dit ook eigenlijk niet mochten ontbreken. De beeld- en geluidskwaliteit van de film is zoals we mogen verwachten van een blu-ray uitgave heel erg goed, wat zeker bij een film als dit iets toevoegt. De extra’s zijn wisselend, de making of is best leuk, maar zoals vaak iets propaganda achtig van aard. Het audiocommentaar is af en toe best interessant, maar het zijn vooral de bloopers die leuk zijn. De verwijderde scènes voegen – zoals zo vaak – niet heel erg veel toe.

Geschreven door
Max Davidse werd opgevoed met de films van Herbie, Lassie en zo'n beetje het gehele oevre van Bud Spencer en Terrence Hill, toen hij op zichzelf ging wonen kwamen daar heel wat films bij. Inmiddels kijkt hij bijna alles wat los en vast zit, en speelt hij ook regelmatig games op zijn PS4 of Xbox One S.

Wat is jouw mening?

0 0

1 reactie

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.