Recensie: Isle of Dogs

Samenvatting
Ondanks de ontzettend leuke stijl én het feit dat de film over honden gaat natuurlijk, is het geen topper. Het verhaal is niet zo spectaculair of spannend en het is net teveel in stukken getrokken om te zorgen dat de kijker echt gaat meeleven met de personages. Deze film moet je dus vooral zien als de onderdompeling in Anderson’s typische wereld.
7

Na eeuwen politiek getouwtrek in de fictieve Japanse stad Megasaki tussen cat- en dog lovers, worden alle honden naar aanleiding van een griep-epidemie verbannen naar een eiland buiten de stad, volledig opgebouwd uit afval. De burgemeester blijkt zelfs plannen te hebben om de ziekte te elimineren door alle honden van kant te laten maken. De eerste hond die naar Trash Island gestuurd wordt, is Spots. Zijn baasje Atari, geadopteerde zoon van de burgemeester, vliegt zijn viervoeter achterna en probeert hem terug in te vinden tussen al het plastic, de kapotte machines en de oude kranten. Hij krijgt hierbij de hulp van een groepje honden en ook in de stad zelf wordt een verzetsbeweging op poten gezet.

Als je het nog niet op voorhand wist, weet je al na 5 minuten dat dit de nieuwe film van Wes Anderson is. Zowat al zijn typische stijlelementen zijn ook terug te vinden in deze film. Het verhaal en de thema’s doen je vooral denken aan Moonrise Kingdom (2012). Opnieuw zijn kinderen de hoofdpersonages en vormt de relatie tussen kinderen en volwassenen een belangrijke schakel in de film. De kinderen nemen het heft in eigen handen omdat ze voelen dat hun onrecht wordt aangedaan en proberen vanuit hun machtspositie toch hun zin te krijgen. En net als in Moonrise Kingdom is het hoofdpersonage geadopteerd, bestaat een groot deel van de film uit achtervolgingsscènes, heerst een documentaire-stijl en wordt er zelfs een lijntje over de kaart getrokken om het traject van de kinderen uit te beelden.

Anderson werkt ook weer samen met een aantal van zijn favoriete acteurs die de stemmen van de personages voor hun rekening nemen, bijvoorbeeld Edward Norton, Frances McDormand en Bill Murray, die ook allemaal meewerkten aan Moonrise Kingdom. Daarnaast vertolkt Koyu Rankin Atari en vormen Bryan Cranston, Bob Balaban en Jeff Goldblum de rest van het belangrijkste hondengroepje op Trash Island.

 

De film begint met een proloog, maar vanaf daar is het eigenlijk vrij snel gedaan met braaf de chronologie volgen. Gelukkig worden alle flashbacks mooi afgesloten met een “end of flashback” door de verteller, zodat het allemaal duidelijk blijft voor de kijker. Ook de intussen vertrouwde symmetrische shots, het zoomen en de shot reverse shots zorgen ervoor dat ook deze film weer een Anderson-wereldje creëert waarvan veel kijkers zullen genieten. De stop-motion animatie is zeker geslaagd: in de poppen van de mensen én hondjes is ontzettend veel werk gestoken. Er wordt bovendien wat humor in de animatie gestoken door bijvoorbeeld even tijd te laten voor personages naar beneden vallen nadat de bodem uit het liftje is of door bij gevechten het typische animatie-wolkje te laten zien waar af en toe armen, benen en afval uit komen vallen.

Ondanks de ontzettend leuke stijl én het feit dat de film over honden gaat natuurlijk, is het geen topper. Het verhaal is niet zo spectaculair of spannend en net teveel in stukken getrokken om te zorgen dat de kijker echt gaat meeleven met de personages. Deze film moet je dus vooral zien als de onderdompeling in Anderson’s typische wereld.

Wat is jouw mening?

0 0

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.