Recensie: Lupin the Third

Summary
Lupin weet redelijk te vermaken, maar heeft ook flinke gebreken. De gevechten zijn soms zo rap gemonteerd, dat je een halve confrontatie mist als je even naar buiten kijkt om een vogeltje te bekijken. Je leert de personages bovendien niet echt kennen, het blijven vooral karikaturen met een bepaald talent. Het hoofdpersonage weet ook niet te imponeren. De luchtige toonzetting maakt gelukkig het nodige goed en al met al is Lupin een met veel plezier gedraaide, vermakelijke chaos geworden. Onevenwichtiger dan de verdediging van het Nederlands Elftal, maar het enthousiasme van de makers werkt aanstekelijk.
6

In deze Japanse actiekomedie draait het om meesterdief Lupin, die met zijn team achter het peperdure ‘hart van cleopatra’ aan gaat. Niet alleen de marktwaarde van het artefact trekt de bende aan, maar er zitten ook persoonlijkere beweegredenen achter de zoektocht. Lupin en zijn team hebben namelijk nog een spreekwoordelijk appeltje te schillen met een verraderlijk teamlid, dat verantwoordelijk is voor de dood van de leider van hun dievenorde. De zoektocht begin niet zonder de nodige obstakels natuurlijk. Een Interpolagent, die qua kledingstijl meer lijkt op een uit een film noir weggelopen detective, heeft zijn zinnen gezet op het stel en maakt verbeten jacht op de criminelen. Ook is natuurlijk niets wat het lijkt en, zoals dat gaat in een beetje oplichtersfilm, zijn er genoeg plottwisten. De personages in Lupin wisselen sneller van kant dan dat Charlie Sheen van pornoster kan wisselen.

lupin

De keuze om de personages zo vaak te laten switchen tussen kant en motief lijkt zelfbewust. De makers hebben veel naar andere films gekeken en weten dat de twijfelachtige loyaliteit van karakters voor de oplichtersfilm is wat een glimmende berg zout op de patat voor de Burger King is: de specialiteit van het huis. Logica gooien de makers hiermee dan wel (extra) overboord, toch heeft dat eigenlijk nog wel een beetje charme in deze knotsgekke productie. Het nadeel is vooral dat de film er onnodig warrig van wordt. Het niet bijster originele plot dient vooral ter ondersteuning van een hoop hilariteit en harde actie. De kijker wordt door de onoverzichtelijke inhoud echter nogal afgeleid van de vermakelijke stunts en grapjes. Het had allemaal wat evenwichtiger gekund.

De toonzetting van deze productie valt te prijzen. De mensen achter de film hebben gekozen voor een uiterst luchtige aanpak en lijken er bovenal op uit om je gewoon een vermakelijke tijd te geven. En dat lukt ze aardig, ondanks duidelijke gebreken. Lupin is chaotisch en onevenwichtig, maar ook plezierig. De ongecontroleerde chaos en flauwe grapjes hebben iets sympathieks, omdat de makers zulke onpretentieuze bedoelingen hebben met hun bronmateriaal. Lupin the Third is namelijk een zeer bekend Japans manga-karakter, waardoor je toch automatisch te maken krijgt met verwachtingen van fanatieke fans. Nu had de manga ook wel als doel een komische en avontuurlijke reeks te zijn, de ongedwongenheid die de film uitstraalt werkt desalniettemin verfrissend.

Lupin_III_Movie_Screengrab

Inhoudelijk stelt Lupin helaas wel flink teleur. Lupin en zijn teamleden komen uitgebreid aan bod, maar we leren ze nooit echt kennen. Hoewel er in de film genoeg pogingen worden gedaan diepgang in het verhaal te brengen, blijven de personages behoorlijk oppervlakkig. We leren de karakters eigenlijk alleen kennen om hun skills. Eigenlijk blijven de teamleden karikaturen; de scherpschutter, de zwaardvechter of de femme-fatale. Zo mogelijk nog erger is het feit dat we hoofdpersoon Lupin ook nooit echt leren kennen. Sterker nog, hij is eigenlijk de minst opvallende van het stel; als je zijn opvallende kleding niet meerekent. Als kijker krijg je ook nooit echt te zien wat hem nou de geboren leider maakt, de natuurlijke aanvoerder van het stel. Wat betreft skills lijkt Lupin echt niet de indrukwekkendste van de klas en ook oogt hij niet bijster intellectueel of geconcentreerd. Er zijn genoeg genrefilms die met eenzelfde probleem kampen. Neem bijvoorbeeld de The Italian Job-remake, waarbij Mark Wahlberg door zijn grappigere, stoerdere en charmantere teamleden wordt weggespeeld en nogal kleurloos overkomt. Toch laat bijvoorbeeld George Clooney zien in de remake van Ocean’s Eleven dat de aanvoerder van een stel boeven helemaal niet van het scherm gevaagd hoeft te worden door de stoet aan kleurrijke bijrollen. Maar ja, daar heb je wel een sterk personage en een charismatisch acteur voor nodig.

De snelle actiescenes vermaken, maar missen toch echte overtuigingkracht. Dat komt vooral door de wat gebrekkige montage van gevechten. Shots van een nanoseconde maken het schier onmogelijk te volgen wat er gaande is op je scherm. Hoewel de stunts prima zijn en de scenes van de energie barsten, had een strakkere montage de film toch nog naar een hoger niveau kunnen tillen. Nu is de film wat betreft actie vooral een chaotische, energieke, maar toch ook wel weer vermakelijke bende. Net zoals de film zelf dus. Het beeld en geluid op deze schijf zijn van prima kwaliteit. Extra’s ontbreken helaas, want een impressie van de set of een verdiepend item over de inspiratiebron hadden de schijf wat kunnen aankleden.

Wat is jouw mening?

0 0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.