Recensie: Paddington

Summary
Paddington is een geslaagde film die geschikt is voor jong en oud, maar die voor de ervaren kijker weinig verrassend is. Het gebrek aan hysterische karakters kan er voor zorgen dat de film wat minder in de smaak valt bij hele jonge kinderen, maar bij hun ouders des te meer. De Britse filmkeuring viel over een scène waarin een man als vrouw verkleed is, maar je zou je eerder kunnen afvragen of koters het wel zo leuk vinden dat Millicent de altijd vriendelijke beer wil opzetten. In dat opzicht is het fijn dat de film voorspelbaar is, want dan kun je je kleintjes geruststellen dat alles uiteindelijk op z’n pootjes terecht komt. Het is jammer dat de film niet voor de feestdagen in Nederland te zien was, want aan het einde zien we de kerstboom nog voorbij komen, maar dat maakt de film niet minder vermakelijk.
7

Diep in de jungle van Peru ontdekt een ontdekkingsreiziger twee beren van een nog onbekende soort. Ze blijken erg intelligent en in staat om de mensentaal te leren. Naast hun liefde voor marmelade ontwikkelen ze een fascinatie voor Londen. De ontdekker vertrekt weer en laat onder andere zijn hoed achter als souvenir. Jaren verstrijken en inmiddels dragen de twee beren zorg voor hun neefje. Alles lijkt perfect, tot een alles verwoestende aardbeving hun huis vernietigt en tante Lucy er alleen voor komt te staan met haar neefje. Ze stuurt hem naar Londen, in de hoop dat hij daar een liefdevol thuis krijgt.

Na een lange tocht waarin de jonge beer zich verborgen heeft moeten houden voor mensen, komt hij aan op station Londen Paddington. Daar pikt de familie Brown hem op en biedt hem onderdak. Zijn berennaam is onuitspreekbaar en hij wordt daarom Paddington genoemd. Al snel merkt hij dat Londen niet de liefdevolle stad is waar hij met zijn oom en tante van droomde, maar dat het een koude kille plek is waar niemand vriendelijk is. Met in het bijzonder de vrouw wiens levensmissie het is om Paddington van zijn vacht te ontdoen en hem opgezet ten toon te stellen in het museum.

Dit valse kreng heet Millicent en wordt gespeeld door Nicole Kidman. De met een Oscar beloonde actrice staat altijd wel garant voor een goede rol en dat is in Paddington niet anders. De familie Brown, bestaande uit vader Henry, moeder Mary, dochter Judy en zoon Jonathan wordt vertolkt door respectievelijk Hugh Bonneville, Sally Hawkins, Madeleine Harris en Samuel Joslin. Golden Globe-winnaar Bonneville is onder andere bekend van zijn rol in Downton Abby, maar heeft al een waslijst aan films en series op zijn naam staan. Ook Hawkins is geen onbekende op het witte doek. Ze kreeg een Oscarnominatie voor haar rol in Blue Jasmin en was vorig jaar ook te zien in Godzilla. Er was dus genoeg talent aanwezig op de speelvloer.

paddington_1

Alle castleden spelen een prima rol in deze film, maar natuurlijk gaat Paddington er met de eer van door. Hij is in de Nederlandse versie voorzien van een stem door Beau van Erven Dorens. Zijn stem past goed bij die van de gedesillusioneerde beer uit Peru en dat komt door de rustige manier van praten. Ook de andere Nederlandse stemmen klinken niet vreemd of ongewoon bij de desbetreffende rol. Echter, het ontbreekt de film wel aan een hyper en hysterisch karakter, wat vaak toch aanstekelijker is voor de hele jonge kijkers. Het positieve daaraan is dat de film daardoor waarschijnlijk meer in de smaak valt bij de ouders dan een film als SpongeBob 3D: Spons op het Doge bijvoorbeeld.

In Groot Brittannië was er vorig jaar nogal wat ophef over Paddington, want volgens de Britse filmkeuring zou de film seksuele toespelingen maken en zou je kleine kinderen beter thuis kunnen laten. Dit tot grote verontwaardiging van Britse filmcritici en dat is terecht, want daarvan is absoluut geen sprake. Die beoordeling is slechts gegeven om het feit dat er een scène is waarin Mr. Brown als vrouw verkleed is. In de Engelse versie zou er ook sprake zijn van het gebruik van milde scheldwoorden, wat ons erg onwaarschijnlijk lijkt, maar in de Nederlandse film is dat in ieder geval niet aan de orde.

Ook Paddingtons geestelijke vader Bond, Michael Bond kon niet geloven dat seksuele insinuaties de film gehaald zouden hebben, ook al heeft hij niet meegewerkt aan de film. Bond schreef in 1958 zijn eerste verhaal over de beleefde beer uit Peru en vorig jaar verscheen het veertiende deel in de reeks. De film is gebaseerd op het eerste boek, waarin hij de familie ontmoet, een eerste wasbeurt heeft die uitloopt op een ramp en hij de Browns uit het oog verliest op het metrostation. Dit zijn enkele voorbeelden die je terugziet in de film. Ook het verhaal over zijn afkomst en de gebruikte namen komen overeen met het oorspronkelijke verhaal. De ontdekkingsreiziger en de vijandige Millicent zijn twee belangrijke onderdelen van de film die zijn verzonnen om een rode draad aan te brengen in het verhaal.

paddington_2

Het verhaaltje is leuk bedacht, maar niet meer dan dat. Verhalen als deze hebben we al vele malen vaker gezien. Neem als voorbeeld Mr. Popper’s Penguins met Jim Carrey. In die film krijgt Mr. Poppers een aantal pinguïns die eerst ongewenst zijn, maar waar hij toch aan gehecht raakt. Uiteindelijk maakt een dierentuinmedewerker jacht op deze ijskoude tweevoeters, waar hij vervolgens bijna in slaagt. Voor Paddington is dat niet veel anders, want Mr. Brown moet niets weten van de nieuwkomer in de familie en… Nou ja, dat laat zich wel raden hoe het verhaal verder gaat. Voor kinderen hindert dat allemaal niet natuurlijk, maar voor een wat meer ervaren kijker was het leuk geweest als er iets onvoorspelbaars zou gebeuren.

De vraag is sowieso wel een beetje voor wie de film bedoeld is, want een aantal grappen zijn bijvoorbeeld gebaseerd op teksten op bordjes. Hele jonge kinderen kunnen dat natuurlijk nog niet lezen. Ook kun je je afvragen of de koters het wel zo leuk vinden dat de schurk Paddington wil opzetten. Gelukkig valt er ook nog genoeg te lachen om alle andere onwaarschijnlijke situaties en zal iedereen die de film kijkt zich prima vermaken. Al is het dan om de mooie beelden, want niet alleen de haarbal in een houtje touwtje jas ziet er geweldig mooi uit, ook de jungle van Peru is erg mooi en kleurrijk. Londen is grijs en grauw, maar toch erg sfeervol neergezet.

Written by
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

Wat is jouw mening?

0 0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.