Recensie: The Hateful Eight

Samenvatting
Een nieuwe Tarantino-film heeft altijd te maken met hooggespannen verwachtingen. Zeker The Hateful Eight, die qua verhaal enigszins doet denken aan Reservoir Dogs, het legendarische debuut van de filmmaker. De regisseur weet met zijn nieuwste film niet alle verwachtingen waar te maken, maar levert in ieder geval wel zijn meest consistente werk af sinds Kill Bill. The Hateful Eight gaat gebukt onder een te lange speelduur en had veel scherper en beter kunnen worden, als Tarantino maar wat kritischer naar zijn eigen materiaal had gekeken. Toch hoeft de fan weinig te klagen, want met de schitterende cinematografie, heerlijke soundtrack en de rijkelijk aanwezige Tarantino-elementen zorgt deze western toch voor enorm veel vermaak.
8

In de nieuwste Tarantino draait het allemaal om acht elkaar wantrouwende en hatende mannen die elkaar elk moment dreigen af te knallen. Reden voor de weinig warme onderlinge gevoelens is niet het afgrijselijke winterweer dat hen samen brengt in Minnie’s Haberdashery, maar Daisy Domergue. Deze dame reist geketend aan John Ruth op weg naar de galg en The Hangman, zoals Ruth ook wel bekend staat, wordt daar financieel niet bepaald slechter van. In de pleisterplaats waar het stel insneeuwt vertrouwt hij niemand, omdat de beloofde prijs op haar hoofd voor de hebberige mannen werkt als een rode lap op een stier. Een wantrouwend (mannelijk) gezelschap op een afgesloten locatie, waarbij kantwissel, wantrouwen en keiharde confrontatie aan de orde van de dag zijn; dat doet misschien een belletje rinkelen. In het fantastische debuut van de eigenzinnige regisseur, Reservoir Dogs, draaide het immers ook om achterdocht, bedrog en keihard geweld tussen mannen op een afgesloten locatie. De verwachtingen zijn dus, hoe kan het ook anders, weer hooggespannen.  

The Hateful Eight lijkt dus op het eerste oog een terugkeer naar de basis voor Tarantino. Dat valt in praktijk echter behoorlijk mee, of tegen (het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk). Typerend is wat dat betreft de speelduur van zowel de eerste als laatste Tarantino: waar debuut Reservoir Dogs nog anderhalf uur duurde, trekt de filmmaker voor zijn nieuwste film maar liefst drie uur uit. Om maar gelijk het grootste nadeel van de productie te bespreken: dat had korter gemogen. Spanning opvoeren en confrontatie rekken kunnen tot op een zekere hoogte natuurlijk kwaliteit bevorderend werken, maar Quentin had best wat strenger mogen zijn in de selectie van scenes. Er had namelijk prima nog een uurtje mogen sneuvelen op de montagetafel. Tarantino blijft een bijzonder vermakelijke regisseur, maar te vaak lijkt hij te zelfverzekerd van zijn eigen werk. Gelukkig maakt hij deze keer niet de inschattingsfout zelf een rolletje te spelen, maar wel had hij de film stukken scherper en directer kunnen maken door wat strenger te (laten) kijken naar zijn eigen schrijfwerk.

THE HATEFUL EIGHT

Ondanks de lange speelduur is The Hateful Eight een behoorlijk prettige en vermakelijke zit. Door de zichtbaar genietende acteurs, het kenmerkende geweld en de altijd onderhoudende dialogen is deze nieuwe Tarantino een feest der herkenning. Fans kunnen hun lol dan ook zeker weer op bij dit nieuwe avontuur van de filmmaker. Het acteerwerk is van de bovenste plank. Kurt Russell weet als The Hangman zoals wel vaker enorm te vermaken. Het plezier straalt er bovendien vanaf bij de ster. Hetzelfde geldt voor Tim Roth. De acteur die er ook al bij was in het debuut van Tarantino leeft zich helemaal uit als de Engelse executeur Mobray. Niet alleen zij schitteren: de volledige cast levert eigenlijk topwerk af. De karakters zijn bovendien sterk geschreven, waardoor de acteurs ook alle kans krijgen te genieten. Zoals we ondertussen gewend zijn, weet Tarantino weer scherpe, grappige en originele dialogen te schrijven. De lange gesprekken tussen de personages blijven altijd spannend en vermaken de kijker enorm. Samuel L. Jackson speelt bovendien een rol die barst van de heerlijke dialoogzinnen: welke Tarantino-fan ziet dat nou niet graag?

THE HATEFUL EIGHT

Stilistisch gezien is The Hateful Eight beduidend beter dan Django Unchained en Basterds. De cinematografie van de besneeuwde landschappen is om van te smullen. Ook eenmaal aangekomen in de pleisterplaats weet Tarantino te overtuigen. Bovendien is het spelen met licht en kleurgebruik uitstekend. De soundtrack van legendarische componist Ennio Morricone kan natuurlijk niet ongenoemd blijven en maken The Hateful Eight een nog groter genot voor de filmliefhebber. Inhoudelijk weet Tarantino ook zijn meest consistente film te maken sinds Kill Bill. Jammer genoeg lukt het de talentvolle regisseur dus niet zo naar zijn eigen werk te kijken dat hij het wat slappere materiaal weggooit. Natuurlijk kan hij er wel mee weg komen als immens populaire regisseur, maar een kritischer blik had echter geholpen de niet geringe potentie van het materiaal beter te benutten. Desalniettemin weet The Hateful Eight de fan ongetwijfeld te bekoren. Als kijker zal je je zeker vermaken met deze bloedige, beeldschone western.  De sterke cinematografie weet de besneeuwde bergtoppen prachtig in beeld te brengen, de sfeer is beklemmend, het script levert genoeg verrassingen en bovendien zorgt de schitterende soundtrack voor nog meer vermaak. Zowel de liefhebber van het genre als van de regisseur komt volledig aan zijn trekken.

 

Wat is jouw mening?

0 0

2 Reacties

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.