Recensie: They Shall not Grow Old

Samenvatting
Regisseur Peter Jackson heeft zijn trukendoos uit de kast gehaald om 100 jaar oud archiefbeeld te restaureren, en daarmee de Eerste Wereldoorlog onder de aandacht te brengen. In combinatie met eerder opgenomen interviews zien we hoe de oorlog was voor de meestal veel te jonge Britse soldaten.
8

Een persoonlijk kantje

Hoe was het leven voor de Briste soldaten die meevochten in de Eerste Wereldoorlog? Vanaf het moment dat ze zich kwamen inschrijven bij het leger totdat de oorlog over was en ze weer thuis aankwamen. De verhalen die te horen zijn in deze documentaire zijn persoonlijk en aangrijpend. Je hoeft niet geïnteresseerd te zijn in oorlogsverhalen, om hier kippenvel van te krijgen.

11 november 1918 was de dag dat de wapenstilstand werd ondertekend. Ter herdenking van dit moment nu meer dan 100 jaar geleden, vroeg het Britse Imperial War Museum regisseur Peter Jackson (Lord of the Rings, The Hobbit) of hij een documentaire wilde maken over de Eerste Wereldoorlog. Vanwege persoonlijke redenen – Jackson’s opa vocht mee in deze oorlog – heeft hij hier niet lang over na hoeven denken. Peter Jackson kreeg via het museum beschikking over flink wat archiefmateriaal. Naast fotomateriaal zijn er ook bewegende beelden, van zowel voor de gebeurtenissen aan het front als tijdens, en na de gevechten.

Peter Jackson en zijn team heeft uitstekend werk geleverd kijkend naar het restaureren van het beeldmateriaal. De beelden zijn hersteld, opgefrist, ingekleurd én historisch passend geluid werd toegevoegd. Mede hierdoor komen de belevenissen van de soldaten zeer dichtbij. In het begin is het nog allemaal koek en ei. De jonge soldaten, van soms slechts 16 jaar oud, staan te popelen om te vechten voor vaderland. Lachend voor de camera vertrekken de mannen vol goede moed naar de loopgraven. Eerdere opgenomen interviews van veteranen uit de jaren 60-70 laten dit goed horen. Hoe langer de mannen in de oorlog zitten, hoe meer ze zien en meemaken.

Oorlogsverhalen

Door de gesprekken van de veteranen onder de beelden, komt de oorlog erg dichtbij. Jackson heeft nergens beelden weggelaten om het voor de kijker er ‘beter uit te laten zien’. De dode soldaten en paarden komen in beeld. Wanneer de docu vordert, en het schieten daadwerkelijk is losgebarsten, wordt het bijna luguber. Het is niet 100% goed te zien, maar in combinatie met de verhalen is duidelijk hoe de mannen aan hun einde zijn gekomen.

De verhalen die verteld worden, geven bovendien een goed inzicht hoe de mens kan veranderen door het meemaken van zulke ingrijpende gebeurtenissen. Je ziet je kameraad naast je sterven, maar op het moment zelf doet het je niet veel. Sommige soldaten gaven ook aan beestachtiger te worden en het einde als een anticlimax te ervaren. Als je dan ook eenmaal weer thuis niet over deze tijd kan spreken, als anderen je niet willen aanhoren of het bijna een taboe is om over te praten, hoe kan je dit dan goed verwerken?

Het contrast van de oorlog is groot, laat deze documentaire zien. Peter Jackson vergroot dat nogmaals door aan het einde tegenovergestelde beelden elkaar op te laten volgen: lachende jonge mannen versus dode soldaten in de modder, waarbij wordt verteld hoe ze aan hun einde zijn gekomen. Ook de veteranen die zijn geïnterviewd laten dit horen. Aan het begin hadden ze er zin in, aan het einde vertellen ze hoe de oorlog hen heeft veranderd en vragen ze zich zelf af of deze oorlog ooit zin had. Een oorlog is nooit ergens goed voor, en vele kameraden zijn nooit ouder geworden dan begin 20.

reageer

Je e-mailadres wordt niet openbaar gemaakt. Gemarkeerde velden zijn verplicht *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.