Recensie: Amy

User Rating: 9
Summary
Deze documentaire is een integer portret van Amy dat boosheid en ongeloof oproept, maar ook ontroert en zorgt voor een lach. Dat deze film zoveel emoties weet op te roepen, bevestigt maar eens te meer hoe goed deze documentaire in elkaar steekt. De waarheid is niet mooier gemaakt dan dat die is en daarom zie je zowel de slechte als goede dingen die Amy heeft, maar ook hoe haar omgeving en de meedogenloze media mede verantwoordelijk zijn voor het tragische einde van haar veel te korte leven.
9

Het onstuimige leven van de zeer talentvolle jazzzangers Amy Winehouse vol hevige hoogte- en dieptepunten kreeg vier jaar geleden een tragische afloop. De meedogenloze media-aandacht waarmee ze niet kon omgaan en haar wisselvallige levensstijl hebben hun tol geëist. De nooit eerder vertoonde archiefbeelden schetsen een beeld van haar leven en welke rol haar familie en vrienden daarin hebben gespeeld. Deze beelden worden ondersteund door interviews met mensen uit haar omgeving en door muziek waardoor we Amy allemaal kennen, maar ook door songs die nooit eerder ten gehore zijn gebracht.

Deze documentaire is tot stand gekomen dankzij de medewerking van Amy’s naaste familie die regisseur Asif Kapadia toegang gaven tot uren aan gearchiveerd beeldmateriaal en open stonden voor interviews. Ze hadden vertrouwen in Kapadia’s kunnen omdat hij in 2010 groot succes boekte met Senna, een film over een Braziliaanse Formule 1-racer die op 34-jarige leeftijd overleed, die werd bekroond met twee BAFTA Awards (Best Documentary Film en Best Editing). Achteraf was met name vader Mitch toch niet zo blij met de documentaire omdat volgens hem Amy daarin verkeerd wordt geportretteerd, maar waarschijnlijk is de ware reden dat hijzelf als een vreselijke en op geldbeluste man overkomt.

Amy_1

Toch heeft het er alle schijn van dat de regisseur er alles aan heeft gedaan om een zo’n integer mogelijk beeld te schetsen van de jazzzangers, want je krijgt niet alleen haar leuke kanten te zien of juist overwegend haar negatieve eigenschappen. Het is goed te geloven dat Amy echt zo was als je haar in de documentaire te zien krijgt en ook dat je een totaal ander beeld hebt van haar na afloop. Het fragment waarin ze ladderzat op het podium staat en niet meer in staat is om te zingen behoort toch wel tot het collectieve geheugen. Het is jammer dat daarbij vergeten wordt hoe een talentvolle zangeres en leuke persoonlijkheid zij was, maar ook dat die publieke vernedering lang niet helemaal alleen haar eigen schuld was.

De film maakt namelijk eens te meer duidelijk hoe de mensen in haar omgeving haar steeds verder richting de rand van de afgrond hebben getrokken, want in plaats van haar te helpen gaven ze het verkeerde voorbeeld of vonden ze het geld belangrijker. Zo had haar grote liefde Blake Fielder namelijk ook zo zijn eigen problemen met drugs, maar ook mensen die zij als vrienden zag weerhielden haar er niet van om drugs te gebruiken, in hun bijzijn nota bene. Verder zoekt haar vader haar op terwijl ze op vakantie is, maar niet zonder dat een cameraploeg haar volgt. Er zijn nog ontzettend veel voorvallen die in de film voorbijkomen, waarbij je echt vol ongeloof zit te kijken, want hoe is het mogelijk dat er zo weinig mensen zijn die haar wilden helpen? De pogingen van de mensen die dat wel deden, waren daardoor ook nog eens tevergeefs.

Het meest afschuwwekkende in de periode dat Amy succesvol werd tot aan haar dood is toch wel de media. De beelden van de flitsende camera’s roepen toch wel een zekere boosheid op, want op de meest moeilijke momenten in haar leven werd ze maar niet met rust gelaten. Zelfs tijdens het afkicken in een hotel samen met haar familie en vrienden werden ze afgeluisterd. Ook in talkshows werd ze het mikpunt van spot en werden er behoorlijk walgelijke grappen gemaakt over haar drank- en drugsproblemen. Waarschijnlijk moet je deze documentaire zien om een idee te krijgen van wat voor een impact het gehad moet hebben op het leven van Amy, maar het is de media die haar van het randje de afgrond in heeft getrapt.

Naast de wat negatievere emoties weet deze documentaire ook nog wel een lach op je gezicht te toveren. Niet alleen door Amy’s humor die in een paar van de archiefbeelden ook duidelijk naar voren komt, maar ook door een van haar hoogtepunten naar een lange moeilijke periode van ellende. Het is misschien wel een van de mooiste momenten in de film die voor het meeste kippenvel zorgt. Ook zijn er genoeg ontzettend ontroerende momenten en het is zeker niet ondenkbaar dat menigeen een traantje weg moet pinken tijdens de film. Dat bevestigt ook nog eens hoe goed werk de regisseur heeft geleverd, want deze documentaire raakt je echt.

Michael Wenting
Written by
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt hij echt een uitkomst en hij is nog altijd een trouwe Nintendo-liefhebber.

2 Comments

  1. Avatar

    Door wie is dit geschreven?

    Reply
  2. Sylvano Witte

    De auteur staar er nu bij. Dit is een ouder artikel wat niet helemaal goed is meegegaan naar de nieuwe website.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.